Po bitwie Klęska Tybetańczyków pod Qamdo przypieczętowała losy wojny już jej pierwszego dnia. Siły Dzigme musiały się wkrótce poddać, gdyż wszystkie drogi w kierunku Lhasy zostały opanowane przez armię chińską (157 Grupa) i przebicie się do stolicy było niemożliwe. Przed Chińczykami skapitulowało ok. 2700 tybetańskich żołnierzy. Ngabo Ngałag Dzigme był w niewoli traktowany bardzo dobrze. Został nawet mianowany zastępcą dowódcy Chińskiej Armii Ludowej w Tybecie oraz liderem tybetańskich struktur KPCh.
Kilka drobnych potyczek stoczył jeszcze tylko Lhalu Cełang Dordże, poprzednik Jigme na stanowisku gubernatora Khamu i inicjator budowy umocnień w rejonie Qamdo. Walki te nie mogły jednak zmienić losów wojny, a sam Dordże został wkrótce otoczony. Z kolei pozostałe siły tybetańskie starały się skoncentrować wokół stolicy i organizować jej obronę. Chińskie wojska nie przypuściły jednak szturmu na Lhasę; zatrzymały się 200 km od niej i rozpoczęto negocjacje.
Zobacz też Siedemnastopunktowe porozumienie Powstanie tybetańskie 1959