Pomysł na stworzenie filmu powstał podczas odwiedzin Allena w położonym na wsi domu Mii Farrow. Dom ten posłużył za wzór dla scenografii, gdyż Allen skończył pisać scenariusz pod koniec lata, kiedy nie było już możliwości kręcenia scen w tym budynku. Zdaniem reżysera przedstawiony w filmie dom jest równoważnym bohaterem, a jego znaczenie porównuje do znaczenia domu z filmu Wnętrza. Postać Lane podobna jest również do postaci Joey granej przez Mary Beth Hurt.
Allen stworzył dwie wersje filmu, które różniły się obsadą aktorską. Zdjęcia do pierwszej z nich (która zdaniem reżysera zaginęła) trwały przez 10 tygodni, od października do grudnia 1986; drugiej zaś (już po montażu pierwszej) od stycznia do czerwca 1987. Trudności przyniosło reżyserowi obsadzenie roli Howarda, którą ostatecznie zagrał Denholm Elliott (wcześniej był to Charles Durning, zastąpiony później przez Christophera Walkena oraz Sama Sheparda). Pierwotnie Elliott miał wystąpić w roli kochanka Diane. Sam Allen stwierdził:
Zagranie roli pani Manson reżyser proponował Geny Rowlands, która odmówiła. Allen obsadził ją w swoim następnym filmie Inna kobieta. Rolę Diany pierwotnie grała matka Farrow, Maureen O’Sullivan.
W filmie wykorzystano fragment wiersza Emily Dickinson pt.