Był człowiekiem żywiołowym i całym sercem zaangażowanym w intensywną pracę dydaktyczną i naukową.
W latach powojennych poziom finansowania nauki przez rząd był niezwykle skromny i niewystarczający do prowadzenia podstawowej działalności. Z tego względu pracownicy musieli sami zatroszczyć się o dodatkowe środki finansowe. Prof. Pompowski nawiązywał i stale umacniał współpracę z licznymi przedsiębiorstwami i instytucjami. On i jego współpracownicy (w większości byli to jego studenci) wykonywali na zlecenie różnego rodzaju ekspertyzy, prace badawcze i wydawali opinie. Dzięki współpracy z przemysłem katedra i wydział otrzymywały nagrody i specjalne fundusze przeznaczane na rozwój jednostki. Wykonywanie wielu prac badawczych o zastosowaniu praktycznym ułatwiało dostęp do odczynników i sprzętu. W laboratorium katedralnym odpłatnie przeprowadzano również pojedyncze i seryjne analizy dla przedsiębiorstw przemysłowych, które nie posiadały własnych laboratoriów. W latach 1945–1965 w Katedrze wykonano setki ekspertyz, w tym także sądowych, a także, według szacunków profesora Pompowskiego, około 15 000 analiz chemicznych próbek stali, stopów, rud żelaza, fosforytów, olejów i smarów, węgla, paliw płynnych, farb i lakierów, rozpuszczalników organicznych, kwasów i soli, gazów, wody, cementów, lateksu oraz wielu innych surowców i produktów.