Tom pierwszy pod tytułem Pesme Slovena Rodopa planine iz predistorične dobe w wersji serbskiej z jednoczesnym przekładem na język francuski ukazał się w Belgradzie w 1874 roku i składa się nań 15 pieśni o tematyce mityczno-bohaterskiej. Tom drugi, który ukazał się w 1881 roku w Petersburgu, zawiera 21 pieśni obrzędowych związanych z domniemanym kalendarzem słowiańskim. W pieśniach tych pojawiają się imiona rzekomych słowiańskich bóstw takich jak Vitna, Koleda, Vodna, Rosna czy Snigna, przemieszane z imionami bóstw hinduskich: Wisznu i Śiwą, a także rzekomi władcy słowiańscy typu Sada, Sindze, Talatina, Brahil, Brava, Sit czy uważany przez Verkovicia za Słowianina mityczny Orfeusz.
Publikacja Vedy Sloveny wywołała ożywienie w środowisku slawistycznym, rozpętując debatę na temat jej autentyczności. Czołowi badacze ówczesnych czasów, tacy jak Josef Jireček, Vatroslav Jagić, Louis Leger czy Aleksandr Pypin, jednoznacznie uznali ją za mistyfikację i uważali, że naiwny Verković został wykorzystany przez Gologanova. Sam Verković początkowo odrzucał zarzuty, twierdząc że za próbą dyskredytacji jego epokowego odkrycia stoją wymierzone w prawosławnych Bułgarów machinacje Kościoła katolickiego, protestantów i Cerkwi greckiej. W obronie autentyczności Vedy Sloveny wspierali go m.in. Auguste Dozon i Aleksander Chodźko.