Twórczość María de Zayas była uznaną w swoim czasie poetką. Wspominają o niej m.in. Lope de Vega w Laurel de Apolo (1621) i Alonso de Castillo Solorzano, który w powieści Łasica z Sewilli nazywa ją „Sybillą z Madrytu”. Bardziej znana jest jednak jako autorka prozy – dwóch zbiorów nowel, wzorowanych na Nowelach przykładnych Cervantesa, ale również na dziełach Boccaccia, Bandella czy Małgorzaty z Nawarry. W 1637 r. opublikowała pierwszy zbiór, Novelas amorosas y ejemplares, zawierający dziesięć nowel, a w 1647 r. drugi, Desengaños amorosos, kolekcję następnych dziesięciu historii; oba dzieła, podobnie jak Dekameron, przedstawione są jako zapis opowieści snutych przy okazji towarzyskiego spotkania. Nowele Marii de Zayas traktują o związkach miłosnych i małżeńskich dramatach z punktu widzenia kobiet. Zwłaszcza w drugim zbiorze, gdzie narratorkami są wyłącznie postacie żeńskie, zwraca uwagę natężenie tragedii i brutalnej przemocy, jakiej doświadczają bohaterki nowel. María de Zayas nie waha się przed przedstawianiem tortur, morderstw, gwałtów, cudzołóstwa i czarnej magii. Podleganie władzy mężczyzn – mężów, ojców, braci – oznacza dla kobiet w jej opowiadaniach ciągłą opresję, a najczęściej również zagrożenie życia.