Drewniany początkowo był także znajdujący się przy klasztorze kościół pod wezwaniem Matki Boskiej z Ara Coeli. W 1618 roku starosta żmudzki Hieronim Wołłowicz legował bernardynkom majątek na swojej wsi Zalesie. Podstawą utrzymania klasztoru były sumy posagowe panien Bernardynek lokowane na kahale grodzieńskim. W 1621 roku wzniesiono murowany budynek klasztoru w kształcie litery L. W 1624 roku ze środków Teofili Sapieżanki Bernardynki kupiły folwarki Żarosławka, Wiszniewicze, Adamowicze i Plebanowce. Klasztor powiększył swoje posiadanie także w 1 połowie XVIII wieku, m.in. o położony na Podolu dworek podstarościego grodzieńskiego Antoniego Micuty i place sędziego trockiego Andrzeja Turłaja. Jurydyka bernardynek w Grodnie znajdowała się w obrębie ul. Mostowej, Klasztornej, Rowem Zamkowym i między pałacami Ogińskiego i Radziwiłłów do Niemna.