W latach 1937–1939 prowadził wykłady z historii prawa na UW, specjalizując się w historii prawa na zachodzie Europy.

Po powrocie z Francji w 1931 roku, w wyniku podziałów politycznych w polskim harcerstwie, nie kontynuował już swojej pracy w GKM ZHP. Zainicjował powołanie ogólnowarszawskiego kręgu starszoharcerskiego grupującego działaczy o nastawieniu narodowym, który początkowo przyjął nazwę Klubu Włóczęgów, a od 1934 roku Kręgu Starszoharcerskiego św. Jerzego. Był członkiem „Juventus Christiana”, współpracował z wydawanym w Poznaniu, później w Warszawie czasopismem „Strażnica Harcerska”, należał do „Gromady Reytaniaków” – kręgu starszoharcerskiego związanego z 2 WDH. Był czynnym członkiem grupy „Porozumienie Antykomunistyczne” zajmującej się badaniem metod ekspansji komunizmu w Polsce. Był ideowo związany z Obozem Wielkiej Polski, a następnie ze Stronnictwem Narodowym.