31 października 1927 roku ogłoszono jego przeniesienie z Obozu Szkolnego Wojsk Łączności do 1 Pułku Łączności na stanowisko dowódcy III batalionu. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 1 marca 1929 roku został przeniesiony na stanowisko szefa łączności 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. Z dniem 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1930–1932. Z dniem 1 listopada 1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy taktyki łączności. 12 marca 1933 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności. W 1936 roku został szefem Szefostwa Łączności Sztabu Głównego. Na tym stanowisku pozostawał do września 1939 roku oraz został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był I zastępcą naczelnego dowódcy łączności w Sztabie Naczelnego Wodza.
Od października 1945 roku do listopada 1946 roku był komendantem Szkoły Radiotechnicznej w Rzymie.