Czterokrotnie podróżowała w kosmos. Pierwszy raz na pokładzie wahadłowca Endeavour w ramach misji STS-57 (21 czerwca – 1 lipca 1993). Podczas misji Currie wykonała 22 eksperymenty z dziedziny materiałoznawstwa i nauk o Ziemi, była także operatorką ramienia robotycznego promu podczas wyjścia w otwartą przestrzeń dwóch innych astronautów.
Była także członkiem misji STS-70 na pokładzie promu Discovery (13–22 lipca 1995) oraz STS-88 (wahadłowiec Endeavour; 4–15 grudnia 1998), podczas której załoga rozpoczęła prace nad zbudowaniem Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Currie była głównym operatorem robotycznego ramienia, dzięki któremu połączono w jedną całość rosyjskie i amerykańskie elementy przyszłej stacji.
Ostatnim jej lotem był STS-109 na pokładzie wahadłowca Columbia (1–12 marca 2002), podczas którego Currie sterowała robotycznym ramieniem podczas naprawy teleskopu Hubble’a.
Pracowała na stanowiskach kierowniczych w różnych ośrodkach i biurach NASA. Obecnie (2016) jest głównym inżynierem w NASA Engineering and Safety Center.
Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych () przyznało jej Universal Astronaut Insignia za lot orbitalny (nr 293).
Życie prywatne Trzykrotnie wychodziła za mąż: za Richarda J. Sherlocka, Davida W. Currie (zmarł w 2011) oraz Timothy’ego R. Gregga.