W styczniu 1941 roku Kuhnke zdał dowództwo U-28, które przejął po nim dotychczasowy pierwszy oficer oberleutnant Friedrich Guggenberger. Dwa miesiące później objął większy okręt typu IXC – U-125, na którym odbył dwa bezowocne patrole, w tym dłuższy na wodach środkowego Atlantyku.
W styczniu 1942 roku Kuhnke został mianowany dowódcą 10. Flotylli U-Bootów bazującej w Lorient (Francja). Pomiędzy końcem sierpnia a połową października 1944 roku przeprowadził ostatni ocalały okręt flotylli – U-853 (typu IXC/40) do Norwegii, a później bazy we Flensburgu (Niemcy). Po objęciu dowództwa 33. Flotylli sprawował tę funkcję do końca wojny.
W 1955 roku wstąpił do odradzającej się niemieckiej marynarki (Bundesmarine), do października 1960 roku służył jako dowódca niszczyciela Z-2 (ex-USS „Ringgold”). Później dowódca flotylli niszczycieli, w 1966 roku mianowany został szefem Departamentu Marynarki w Sztabie Generalnym, zaś w 1972 roku odszedł na emeryturę w stopniu kontradmirała.
Bibliografia
Kategoria:Admirałowie Marine (Bundesmarine) Kategoria:Dowódcy niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojennej Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Ludzie urodzeni w Elblągu Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1990