W 1989 z ramienia ZSL bez powodzenia kandydował do SenatuInformacje Archiwum Państwowego we Wrocławiu o ulotce wyborczej.
Zasiadał w radach naukowych: Instytutu Nawozów Sztucznych w Puławach (w latach 1969–1991) IUNG w Puławach (1970–1995), oraz Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach (1984–1991). Od 1978 do 1981 był członkiem Rady Naukowej Międzynarodowego Instytutu Potasowego w Bernie, a w latach 1984–1994 prezydium Światowej Organizacji Nawozowej (CIEC). W 1997 otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Rolniczo-Technicznej (dawnej WSR) w Olsztynie, a w 1999 honorowe członkostwo w Komitecie Gleboznawstwa i Chemii Rolnej Polskiej Akademii Nauk. Zasiadał też w Komisji Nauk Rolniczych PAN Oddział we Wrocławiu. Należał do Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Nauk Agrotechnicznych i Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego. Przez wiele lat działał w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Rolnictwa przy NOT. Otrzymał tytuł honorowy Twórcy Nowej Techniki.
Był ekspertem z zakresu chemii rolnej oraz gleboznawcą. Autor i współautor 110 rozpraw naukowych (18 z nich opublikowano za granicą) oraz 10 patentów, ponad 120 artykułów i doniesień naukowych, a także 21 książek i podręczników.