Później wynajęto większą salę przy Drodze Dębińskiej na Wildzie, gdzie organizowano wykłady, a także obchodzono uroczystość Wieczerzy Pańskiej, na której w 1924 było obecnych 91 osób.
Zbór epifaniczny W kwietniu 1927 roku z tego zboru wyłonił niezależny poznański zbór epifaniczny, jeden z pierwszych epifanicznych zborów poza Warszawą. Pionierami zboru byli Odrobiński, Franciszek Jaskuła z żoną Czesławą i Andrzej Borda z żoną, rok później do zboru dołączył Wiktor Stachowiak. Zebrania odbywały się w salach restauracyjnych i mieszkaniach prywatnych. W roku 1929 zbór liczył około 40 członków. Przedstawicielem ruchu epifanicznego na Polskę był wówczas Czesław Kasprzykowski, który nadał ruchowi nazwę Świecki Ruch Misyjny „Epifania”. Gdy w roku 1935 po nieporozumieniach finansowych i doktrynalnych Kasprzykowski wystąpił z „Epifanii” ruch ten utracił legalizację w II Rzeczypospolitej, a zbór poznański w lipcu 1935 roku został rozwiązany przez władze miasta. W 1937 roku w Poznaniu odbyła się nieoficjalna konwencja z udziałem Paula S.L. Johnsona. W roku 1938 zbór ten liczył około 120 członków. W latach 1935–1939 zebrania odbywały się pod gołym niebem w „Dębinie” nad Wartą.