W tym samym roku stracił swojego jedynego brata, Muzafera, który został stracony w Belgradzie. W czasie służby w oddziałach partyzanckich zajmował się wydawaniem czasopism, a także współpracował z zespołem teatralnym. W 1944 pracował w redakcji Oslobođenja.
Po zakończeniu wojny objął stanowisko dyrektora Teatru Narodowego w Sarajewie. W 1947 wraz z żoną przeniósł się do Belgradu, gdzie mieszkał do końca swojego życia. Pisał artykuły do prasy, opowiadania, a także kilka sztuk teatralnych. W 1954 po opublikowaniu eseju Milovana Đilasa popadł w niełaskę i został usunięty z pisma Nova misao (Nowa myśl). W latach 60. Kulenović kilkakrotnie podróżował po Egipcie, czego efektem były publikowane dzienniki podróży, a także sonet Wazy (Vases). Pod koniec życia wielokrotnie odwiedzał Mostar. W styczniu 1978 wrócił z Mostaru do Belgradu, gdzie zmarł na atak serca.
Twórczość (wybór) 1946: A šta sad?