Perski historyk z X wieku, Ibn al-Faqih, uznawał Tak Kisrę za jeden z cudów świata. Arabski historyk At-Tabari (838–923) odnotował, że kalifowi Al-Mansurowi (712–775) odradzono zburzenie pałacu.
Ruiny pałacu zostały w jednej trzeciej zniszczone podczas powodzi w 1888 roku. Kolejne zniszczenia przyniosła powódź w 1909 roku.
W latach 70. XX wieku rozpoczęto renowację – w 1972 ukończono odnawianie skrzydła południowego a w 1975 podjęto prace nad skrzydłem północnym.
Architektura Do XXI wieku zachowały się jedynie ruiny ejwanu z ogromnym sklepieniem kolebkowym bez zastosowania krążyny. Ejwan ma 43,5 m głębokości i 25,5 m szerokości. Według jednych źródeł jest to prawdopodobnie najszersze pojedyncze sklepienie ceglane na świecie, a według innych jedno z największych tego typu sklepień na świecie.
Jest to pozostałość sali audiencyjnej, która ulokowana była w centralnej części pałacu. Ejwan, wznoszący się na wysokość 35 m, wpisany był w fasadę rozciągającą się na 46 m w obydwie strony, licząc od środka jego łuku. Sześciopiętrowa fasada zdobiona była ciągami ślepych arkad. Ejwan dekorowany był marmurem i szklaną mozaiką. Fragmenty mozaiki zostały znalezione podczas wyprawy w latach 30. XX w. i obecnie znajdują się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku.