Upierzenie było całkowicie oliwkowe, dziób długi, zagięty w dół mocniej niż u innych przedstawicieli Akialoa. U samca wierzch ciała był oliwkowy, kuper i spód ciała jaśniejsze i bardziej żółte. Pokrywy podogonowe nieco żółtooliwkowe, kantarek ciemnoszary. Brew była jaskrawa, oliwkowożółta, wyraźniej zaznaczona niż u hawajek zielonych. Samica wyglądała podobnie, miała jednak mocniej zarysowaną brew i ogólnie bardziej matowe ubarwienie. Jej wierzch ciała był szarozielony, spód ciała i brew matowożółte. Osobniki młodociane przypominały samice, jednak barwę żółtą zastępowała brudnobiała, najjaśniejsza na brwi i pokrywach podogonowych. Na piersi występował żółtawy nalot, po bokach ciała oliwkowoszary. Na skrzydłach występowały dwa brudnobiałe paski skrzydłowe. Dziób i nogi były ciemnobrązowe lub, według innego źródła, ciemnoołowiane z jaśniejszą nasadą żuchwy.
Zasięg, ekologia i zachowanie Hawajka cienkodzioba była endemitem wyspy Hawaiʻi. W 1903 Perkins odnotował, że w dystrykcie Kona występowały w lasach na różnych wysokościach n.p.m.;