Zewnętrzne płyty dekorowane są reliefami przedstawiającymi listowie.
Pod strukturą fontanny jest ciąg przejść i pomieszczeń, pozwalających na jej konserwację i kontrolę oraz przyłącza fontanny do wody i elektryczności. Te podziemne pasaże oraz pomieszczenie pomp zajmują powierzchnię ponad 140 m², można do nich wejść przez właz, znajdujący się na chodniku niedaleko fontanny.
Fontanna została zaprojektowana tak, aby uniknąć kontrastu z pobliskimi bastionami, a także aby współgrać z wiktoriańską Kingsgate. Brama została jednak zburzona pięć lat po zainstalowaniu fontanny.
Tło historyczne i budowa thumb|left|Widok fontanny pokazujący reliefy na trawertynowej podstawie Miejsce fontanny było wcześniej zajmowane przez St. Madeleine’s Lunette, XVII-wieczną lunetę osłaniającą wejście do Valletty. Została ona rozebrana w XIX wieku, a jej fosę zasypano gruzem, chociaż niektóre ściany fortyfikacji mogły przetrwać poniżej aktualnego poziomu ulic. Teren był następnie używany jako dworzec autobusowy, a w styczniu 1953 roku Ministerstwo Prac Publicznych i Odbudowy (Ministry for Public Works and Reconstruction) ogłosiło konkurs na projekt fontanny na tym pustym placu.