W maju 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do batalionu zapasowego 15 pułku piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Po dwóch tygodniach został wysłany na front z kompanią marszową. Na froncie dowodził 4 kompanią 15 pułku piechoty. Wyróżnił się 29 czerwca 1920 pod i 5 września 1920 w boju pod Stepankowicami. 8 października 1920 dowódca 15 pp, major Bolesław Zaleski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:
21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 15 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1897. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 67. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku 1931 został przeniesiony do 24 pułku piechoty w Łucku na stanowisko kwatermistrza.