Jako uczestnik życia dworskiego, urzędnik religijny i dyplomata Abd-ar-Razzagh był bezpośrednim świadkiem wielu politycznych i militarnych wydarzeń okresu. Z racji charakteru jego zaangażowania jego dzieło stanowi na wpół oficjalną relację sporządzoną z timurydzkiego punktu widzenia. Timurydzi przedstawiali swoją dynastię jako sukcesorów Ilchanidów i Abd-ar-Razzagh rozpoczyna swoją historię od narodzin ostatniego ilchana Abu Sa’ida (1316–1335), by doprowadzić ją aż do końca panowania timurydzkiego Abu Sa’ida i relacji z bezpośrednio następującym po nim wydarzeń roku 1470. Tytuł dzieła Abd-ar-Razzagha, z jego dwiema konstelacjami i morzami, miał być właśnie nawiązaniem do dwóch Abu Sa’idów wyznaczających początek i koniec jego historii. Składa się ona z dwóch części, pierwszej doprowadzonej do śmierci Timura (1370–1405) w roku 1405, którą Abd-ar-Razzagh ukończył w roku 1466, i drugiej z roku 1470. Dla wydarzeń do roku 1427 Abd-ar-Razzagh zaadaptował tekst Madżma at-tawarich Hafeza-e Abru, z kilkoma dodatkami. Dla późniejszych wydarzeń zachował on organizację materiału przyjętą w kronice Hafeza-e Abru, jednak zaprzestał opisu wydarzeń dla każdej prowincji w danym roku.