Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego, Phytochemical Society of North America (1998–2001), Phytochemical Society of Europe, International Society for Environmental Biogeochemistry, International Advisory Committee i Związku Literatów Polskich.
W młodości uprawiał judo (3 dan; uzyskał uprawnienia sędziego tej dyscypliny), szermierkę i taternictwo. Był prezesem klubu AZS Uniwersytet Warszawski i Warszawsko-Mazowieckiego Związku Judo oraz sekretarzem zarządu Polskiego Związku Judo. Jego synem jest judoka Krzysztof Wiłkomirski, medalista mistrzostw świata i olimpijczyk. Wspólnie opublikowali książkę pt. Judo, nie tylko dla dzieci (2016). Jego wnukiem jest Filip Wiłkomirski.
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2005)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 września 2005 r. o nadaniu odznaczeń() – pkt 23. i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2007). W 1988 podjął współpracę z Narodowym Uniwersytetem Uzbekistanu, na którym koordynował grant europejski (2006–2007). W 2011 uzbecka uczelnia uhonorowała go tytułem doktora honoris causa.
W 2025 r. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia PolskiPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2025 r. nr rej.