Z tego też powodu zimowanie teliospor na resztkach pożniwnych nie odgrywa większej roli. Zasadnicze znaczenie dla przetrwania choroby ma zimowanie grzybni na jęczmieniu ozimym lub na innych wieloletnich gatunkach roślin z rodzaju jęczmień. Ważną rolę w rozwoju grzybni odgrywają samosiewy, które pozwalają chorobie przetrwać okres między skoszeniem jęczmienia jarego, a wschodami jęczmienia ozimego.
Grzybnia Puccinia hordei może przetrwać zimę na resztkach pożniwnych, jeśli nie jest ona zbyt mroźna i jeśli występuje pokrywa śnieżna. Podczas ostrych zim ginie, ale zazwyczaj wówczas wymarza także jęczmień ozimy. W lecie przy wysokiej wilgotności i temperaturze 15–22 °C choroba rozwija się bardzo szybko. Już po 8 dniach od infekcji powstają nowe urediniospory dokonujące infekcji wtórnej. Silne porażenie plantacji jęczmienia następuje przy sprzyjającej grzybowi pogodzie – przy dłuższych okresach ładnej, ale nieupalnej pogody, i gdy rok wcześniej choroba występowała w dużym nasileniu.
Ochrona Ważną rolę odgrywa niszczenie samosiewów jęczmienia, na których patogen może przeczekać okres, gdy na polu nie ma jęczmienia. Ważne jest także unikanie sąsiedztwa upraw jęczmienia ozimego i jarego, gdyż zarodniki choroby mogą być przez wiatr przenoszone z jednej plantacji na drugą.