thumb|Grób Wiesława Jana Stanisławskiego na cmentarzu powązkowskim thumb|240px|Wschodnia ściana Mnicha. W jej lewej części znajduje się droga Stanisławskiego thumb|240px|Tablica pamiątkowa na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą

Wiesław Jan Stanisławski (ur. 15 listopada 1909 w Lublinie, zm. 4 sierpnia 1933 w Tatrach) – jeden z najwybitniejszych taterników w latach 1928–1933.

Życiorys W Warszawie uczęszczał do Gimnazjum im. Ludwika Lorenza, gdzie poznał swoich późniejszych partnerów wspinaczkowych: Justyna Wojsznisa i Bolesława Chwaścińskiego.

W Tatrach pojawił się po raz pierwszy w 1925 r. i następnie w każdym letnim sezonie i w kilku zimowych przyjeżdżał w Tatry. Wspinał się zazwyczaj z mniej doświadczonymi taternikami – wyjątkami od tej reguły były wyprawy w 1927 r. z Mieczysławem Szczuką oraz w latach 1928–1929 z Bronisławem Czechem. W początkowych latach kariery w górach zdarzało mu się odznaczać brawurą – z tej przyczyny nie udało mu się w 1928 r. przejść południowej ściany Zamarłej Turni, a zimą 1930 r. doszło do tragedii podczas powrotu ze wspinaczki na Żabi Szczyt Wyżni, gdy zginął jego towarzysz, Zbigniew Gieysztor.