Hertha Pohl (ur. 1889 w Krapkowicach, zm. 4 października 1954) – niemiecka pisarka nazywana pisarką ludzi ubogich i osamotnionych. Jej książki napisane w języku niemieckim pozwalają czytelnikowi odnaleźć wiele elementów biograficznych. To głównie z nich dowiadujemy się, że pochodziła z bardzo biednej rodziny oraz że to bieda zmusiła ją do poszukiwania pracy w innym mieście. Żeby przeżyć pracowała jako szwaczka w berlińskiej fabryce. W tłumaczeniu z języka niemieckiego tak wspomina pobyt poza domem rodzinnym: Brakowało mi przyjaznej duszy. Krewni, u których mieszkałam, żyli w ubóstwie i dawali mi do zrozumienia, że skoro znalazłam pracę, to powinnam żyć na własną rękę.(...) Setki prześcieradeł i poduszek ozdabiałam, naszywając koronki. Chcąc zarobić 15 Marek tygodniowo, żeby przeżyć musiałam pracować w szybkim tempie. Hertha Pohl nie lubiła opowiadać o sobie, a wszystkie swoje myśli, problemy, rozterki, a także marzenia wolała przelać na papier. Nie tylko warunki bytowe, ale również tęsknota za rodzinnym miastem Krapkowicami przyczyniły się do tego, że pisarka czuła się bardzo nieszczęśliwa. W ten sposób odkryła w sobie potrzebę pisania, to pomagało jej w życiu.