thumb|Wykonanie II Koncertu fortepianowego c-moll op. 18 Siergieja Rachmaninowa (1873–1943). Koncert fortepianowy – koncert instrumentalny przeznaczony do wykonania na fortepianie (albo fortepianach) z akompaniamentem orkiestry (najczęściej symfonicznej), zbudowany przeważnie z 3 części (w formie cyklu sonatowego). Wyewoluował bezpośrednio z barokowych koncertów klawesynowych (klawesyn został w XVIII wieku wyparty – zarówno w muzyce solowej, jak i zespołowej – przez fortepian).
Historia Klasycyzm Koncert z fortepianem jako instrumentem solowym pojawił się dopiero w dobie klasycyzmu w twórczości austriackiego muzyka Wolfganga Amadeusa Mozarta (1756–1791). Dorobek Mozarta w tym gatunku obejmuje 30 utworów, z czego 3 są aranżacjami koncertów Johanna Christiana Bacha (1735–1782) opublikowanych w opusie 5 (nr 2, 3 i 4). Budowa koncertów fortepianowych Mozarta jest klasyczna – trzyczęściowa, przy czym części drugie występują zawsze w tempie andante, część trzecia czyli ostatnia jest natomiast rondem (wyjątkiem są tutaj koncerty nr 17 i 24, gdzie w finale występują wariacje).