Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów saperów. W 1937 roku został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych w Legionowie na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu, a 10 listopada 1938 roku objął dowództwo tego oddziału.
25 lub 26 sierpnia 1939 roku, zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym, przekazał obowiązki dowódcy batalionu i miał objął stanowisko komendanta Załadowczego i Wyładowczego Słotwiny. Na skutek zmiany przydziału objął stanowisko komendanta Załadowczego i Wyładowczego Legionowo-Wieliszew z siedzibą na stacji kolejowej Wieliszew. 10 września, po wykonaniu powierzonego mu zadania, miał się zameldować w Szefostwie Komunikacji Naczelnego Wodza, w poszukiwaniu którego dotarł do Kut. 18 września w godzinach popołudniowych przekroczył granicę z Rumunią. Następnie przez Bukareszt, Belgrad i Ateny przedostał się do Francji. W 1940 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy saperów 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Na tym stanowisku walczył w kampanii francuskiej. W trakcie kampanii przekroczył granicę ze Szwajcarią, gdzie został internowany.