Nadwozie było prostą konstrukcją opartą na stalowej ramie drabinowej. Poszycie stanowiła aluminiowa karoseria, w której poszczególne płyty były nitowane lub przykręcane do kilku owalnych członów. Nietypowe przednie zawieszenie było wyposażone w sztywno zamontowaną oś z pływającymi hamulcami bębnowymi. Na tylnej osi wahliwej umieszczono poprzecznie usytuowane belki skrętne. Hydrauliczne hamulce bębnowe były wyprodukowane przez Lockheed. W porównaniu do Alfy Romeo 158 nadwozie było wysoko zawieszone, a cały samochód – stosunkowo ciężki. Ponadto okazało się, że konstrukcja nadwozia negatywnie wpływała na osiągi samochodu, a na pierwszych testach w Montlhéry (wrzesień 1947) z powodu giętkości nadwozia samochód nie był w stanie jechać w linii prostej przy większych prędkościach.
Ze względu na naciski rządu Francji samochód został wystawiony w Grand Prix Francji 1947, kilka tygodni po pierwszym teście. Kierowcą był Sommer, który w kwalifikacjach stracił prawie pół minuty do zdobywcy pole position, Henriego Louveau. W wyścigu wystartowało 18 z 25 zgłoszonych pojazdów, a czas w kwalifikacjach ustaliło 14 zawodników, stąd Sommer startował z trzynastego miejsca.