Aktywność sejsmiczna Uskok Wairarapa usytuowany jest na granicy dwóch płyt tektonicznych indoaustralijskiej i pacyficznej. Napieranie płyty pacyficznej na indoaustralijską może prowadzić do występowania potężnych pęknięć wzdłuż uskoków: Wairarapa, Wellington oraz mniejszych uskoków Ohariu i Carterton. Trzęsienia ziemi występujące wzdłuż uskoku oraz związane z nimi ruchy skorupy ziemskiej doprowadziły do wypiętrzenia się pasma górskiego Rimutaka.
Pękniecie wzdłuż uskoku Wairarapa oraz uskoku odwróconego Wharekauhau było przyczyną wystąpienia trzęsienia ziemi w Wairarapa w 1855 roku o magnitudzie 8,2° w skali Richtera. Dowody geologiczne wskazują również na fakt, że pękniecie przeniosło się dalej na północ wzdłuż uskoku Alfredton. Zapisy kopalne na plaży położonej na przylądku Turakirae Head, dostarczyły danych nt. trzęsień ziemi w czasach prehistorycznych. Badania geologiczne wykazały, że w przeciągu ostatnich 5500 lat BP miało miejsce pięć dużych pęknięć wzdłuż uskoku Wairarapa, a ostatnie z nich – w 1855 roku. Duże pęknięcia wzdłuż uskoku zdarzają się średnio co około 1200 lat.
Przypisy
Kategoria:Geologia Nowej Zelandii Kategoria:Uskoki