Po tej wygranej został włączony do turnieju PRIDE 2005 Welterweight Grand Prix dochodząc ostatecznie do półfinału, w którym przegrał z utytułowanym zapaśnikiem Danem Hendersonem przez nokaut.
W 2006 wystartował w kolejnym Grand Prix organizowanym przez PRIDE, ponownie dochodząc do półfinału przegrywając w nim z Kanadyjczykiem Denisem Kangiem jednogłośnie na punkty. We wcześniejszych etapach turnieju Gono pokonywał na punkty Kubańczyka Hectora Lombarda oraz przez poddanie Ormianina Gegarda Mousasiego.
31 grudnia 2006 podczas sylwestrowej gali PRIDE FC Shockwave 2006 pokonał w rewanżu Yūkiego Kondō. Wygrana z Kondō była ostatnią w PRIDE, które w 2007 zostało kupione przez korporację Zuffa, właścicieli konkurencyjnego Ultimate Fighting Championship (UFC) i po niedługim czasie zamknięte. W tym samym roku przeszedł jak wielu czołowych zawodników do UFC, debiutując 17 listopada 2007 na gali UFC 78 w wygranym starciu z Tamdanem McCrorym którego poddał dźwignią na łokieć. Kariera Gono w USA nie trwała długo, gdyż po dwóch kolejnych porażkach z Danem Hardym i Jonem Fitchem w marcu 2009 został zwolniony z UFC.