Architektura 26 września 1881 po poświęceniu cerkwi sporządzony został oficjalny opis świątyni, z którego wynikało, że jest to obiekt zbudowany z cegły na fundamencie z polnego kamienia, który został od zewnątrz ociosany. Szerokość dwóch, a długość trzynastu sążni, otynkowany wewnątrz i zewnątrz. Przed wejściem jest murowany, piętrowy ganek ze schodami, nad nim znajduje się kopułka obłożona ocynkowaną blachą, która jest pomalowana. Dach dzwonnicy również jest nakryty blachą ocynkowaną pomalowaną na czarno, wieńczy go mała kopułka na której umieszczony jest pozłacany krzyż. W dachu znajduje się właz, w elewacji sześć półkolistych okien. Opis ten nie określał prostokątnej bryły cerkwi oraz pięciokątnej absydy. Świątynia jest nakryta czterospadowym dachem, na jego środku znajduje się ośmioboczny bęben podtrzymujący cebulastą kopułę, która uzupełnia optycznie dwukondygnacyjną dzwonnicę o konstrukcji namiotowej. Dzwonnica ma cztery łukowo zwieńczone otwory, które są przesłonięte drewnianymi żaluzjami.