został prezesem ZW PSL w Katowicach. Od 1945 r. był członkiem Tymczasowego NKW PSL, a w latach 1946–1947 zastępcą członka NKW PSL. Od 1946 do 1948 r. był też członkiem RN PSL. W 1948 r. podjął pracę w adwokaturze, prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie.

Po wojnie pierwszy raz aresztowany w Cieszynie 18 grudnia 1946 r. i zwolniony po ponad pół roku, w 1947 r. W październiku tego samego roku, po ucieczce Mikołajczyka, został drugi raz aresztowany i osadzony w siedzibie UB na Placu Inwalidów w Krakowie. Następne aresztowanie (a było ich w sumie około 15), miało miejsce na przełomie lat 1950/1951. Tym razem siedział w UB około 10 miesięcy w Krakowie, potem 2 miesiące w Katowicach i znów w Krakowie. Przesłuchiwał go śledczy Marcus Katz. W zainscenizowanym procesie w Katowicach prokurator Schauber żądał dla niego kary śmierci. Sądził go Sąd Wojskowy – mjr Jankowski. W tym okresie szukano usilnie jego „rzekomych” kontaktów z Niemcami i jednocześnie namawiano go, aby wstąpił do ZSL. Gdy odmówił, śledczy oświadczył mu, że będzie wprawdzie zwolniony, ale on będzie go „odwiedzał” w domu, co należało rozumieć, że będzie pod dozorem milicyjnym;