Przepisy ustalały, że każdy brat który zachoruje i po spożyciu 3 posiłków nie wyzdrowienie, musi zostać przeniesiony do infirmerii, w nich także przebywali starzy i niedołężni bracia. Pieczę nad szpitalami sprawowali infirmarius, którzy podlegali komturowi. Wielkość sal inferencyjnych zależała od tego jak duży był konwent. Największy był na Malborku, który wyposażony był w kaplicę, dużą kuchnię, magazyn, własne źródło wody, dużą łaźnię na parterze, ogór i domek letniKowalska z. , Krzyżacy w innym świetle, Tarnów: Wien i Wydawnictwo Biblos, 1996, s. 46-47.
Szpitale zakonne nie dysponowały na stałe fachową służbą medyczną. Personelem szpitalnym byli bracia znający się na zielarstwie, siostry, a także osoby świeckie. W szpitalach pomagali czasem lekarze przyjezdni, lub miejscy. Wielcy mistrzowie starali się ściągać do Prus fachowych medyków z całej Europy, jednak częściej obowiązki lekarza pełnił brat-zielarz lub brat-uzdrowicielKowalska z. , Krzyżacy w innym świetle, Tarnów: Wien i Wydawnictwo Biblos, 1996, s. 48.
Przypisy
Kategoria:Historia zakonu krzyżackiego