Od 7 kwietnia 1917 w Piotrogrodzie, został członkiem Piotrogrodzkiego Komitetu SDPRR(b) i WCIK oraz Centralnego Komitetu Wykonawczego grup SDKPiL w Rosji. Kandydował do Konstytuanty z ramienia SDPRR(b) i SDKPiL. Na przełomie 1917/1918 wybrany do Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK). Uczestniczył we wszystkich ogólnorosyjskich zjazdach rad. Po utworzeniu Komunistycznej Partii Robotniczej Polski wszedł w skład prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego grup KPRP w Rosji.
Był przeciwnikiem zawarcia pokoju brzeskiego. Od 21 lutego 1919 zastępca przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych Litewsko-Białoruskiej SRR i zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych tej republiki (Zigmontasa Angariertisa). Od 6 marca 1919 do 5 września 1920 był członkiem KC Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi i jednocześnie od 8 marca do 13 listopada 1919 członkiem Biura Politycznego KC tej partii. Wszedł do Rady Wojskowo-Rewolucyjnej Zachodniej Dywizji Strzelców. Od września 1919 do czerwca 1920 działał w Polskim Biurze Agitacji i Propagandy przy KC RKP(b), od 18 stycznia do 5 września 1920 wchodził w skład Prezydium KC Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi i członkiem Biura Nielegalnej Pracy KC tej partii.