thumb|250px|Pałacyk rodziny Flatau w Płocku Ludwik Flatau (ur. 4 czerwca 1829 w Płocku, zm. 26 lipca 1890 tamże) – polski bankier i społecznik.
Mieszkał w Płocku, gdzie prowadził Dom Bankowy w drugiej połowie XIX wieku; był bankierem pierwszej gildii i kupcem zbożowym. Dom Handlowy Flataua był m.in. ajentem w Guberni płockiej od ubezpieczeń płodów rolnych, sprzedawał papiery publiczne i wystawiał przekazy. W 1888 roku występował o możliwość kontynuowania firmy zamykanej przez władze rosyjskie, ale dom bankierski „Ludwik Flatau” działał jeszcze po jego śmierci, początkowo prowadzony przez żonę, a następnie przez dzieci. Należał do Płockiego Stowarzyszenia Kupców i jednym z jego obowiązków była praca w Komisji do ustalenia cen na artykuły spożywcze czy opał oraz podawanie cen podstawowych zbóż. Współpracował z Maurycym Fajansem w handlu zbożem.
Dom Handlowy był prowadzony do lat 1930 a jego upadek w Płocku był symptomem nadchodzącego kryzysu.
Mieszkał z rodziną przy ulicy Kolegialnej pod numerem 11. Ludwik i jego żona Anna byli właścicielami miasta Bieżunia w latach 1875–1876.