Włodzimierz Roniewicz (ur. 3 lutego 1893 w Krakowie, zm. 29 kwietnia 1956 tamże) – polski inżynier lądowo-wodny, profesor nauk technicznych, profesor i prorektor Politechniki Krakowskiej.
Życiorys 7 czerwca 1910 złożył egzamin dojrzałości w II szkole realnej w Krakowie. Odbył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Wiedeńskiej i w lutym 1915 otrzymał absolutorium. Podczas I wojny światowej został powołany do c. i k. armii (w latach 1916–1918 przebywał w niewoli rosyjskiej), a od 1918 w Wojsku Polskim. 5 listopada 1921 na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej zdał egzamin dyplomowy inżynierski. Od tego roku był pracownikiem naukowym w Katedrze Budownictwa Wodnego Politechniki Lwowskiej (jako asystent, adiunkt, docent, zastępca profesora), uzyskał tytuł naukowy doktora w 1933. Został kierownikiem katedry w 1937, a w 1940 mianowany profesorem. Od 1926 do 1928 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Czasopisma Technicznego”. Został awansowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 lipca 1925. W 1934 jako rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.