Zamierzał studiować w Rosji na Kijowskiej Akademii Teologicznej ostatecznie jednak pozostał w Bejrucie. W 1900 roku został archidiakonem. W 1902 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W tym czasie został przeniesiony do Lataki. Popadł w konflikt z arcybiskupem Trypolisu, Arsaniuszem (Haddad) i patriarchą Antiochii, Melecjuszem II za nawoływanie do reformy życia mniszego, reformy administracji Kościoła i podwyższenia standardów szkolnictwa prawosławnego w Patriarchacie Antiochii.
Zagrożony karą ekskomuniki w 1905 roku zdecydował się wyjechać z Imperium Osmańskiego do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Po osiedleniu się w Nowym Jorku został inkardynowany do Syryjskiej Prawosławnej Misji w Ameryce Północnej, będącej w tym czasie samorządną jednostką kościelną w strukturach Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Pracował na parafiach skupiających arabskich emigrantów z Bliskiego Wschodu. Został proboszczem parafii św. Mikołaja w Montrealu. W 1915 roku otrzymał godność archimandryty.
Po śmierci biskupa Brooklynu, Rafaela (Hawaweeny) sobór rosyjskich biskupów prawosławnych mianował Aftimiosa jego następcą i nowym zwierzchnikiem Syryjskiej Prawosławnej Misji w Ameryce Północnej. Sakrę przyjął 13 maja 1917 roku w soborze św.