Pod wpływem Marco Roty, szefa zespołu rysowników, we wczesnych latach osiemdziesiątych częściowo porzucił styl Bottaro, by podążać za bardziej tradycyjną maniera amerykańskiego rysownika Ala Taliaferro, a następnie wypracował własny styl rysowania, który czyni go natychmiast rozpoznawalnym. W tym samym czasie współpracował również z różnymi zagranicznymi wydawcami: we Francji realizuje serie Pepito, Monty, Tom i Jerry i Titì, podczas gdy w Niemczech pracuje w Fix und Foxi i Primo Comic.
Specjalnością Guido Scali były parodie, zwłaszcza dzieł literackich: dla swoich komiksów z Kaczorem Donaldem wykorzystywał m.in. dzieła Verne'a, Schillera, Goethego, Swifta, Dostojewskiego, Hemingwaya. W latach 1987–1990 regularnie publikował w "Topolino" komiksy inspirowane przysłowiami (Proverbio quiz, 1987), a następnie parodie reklam telewizyjnych (Lo spot della settimana, 1988-1989) i sekcji sportowych (Lo sport della settimana, 1990). Niektóre parodie reklam telewizyjnych zostały następnie ponownie opublikowane w tomie Il '900 visto da Topolino.
Zmarł w 2001 roku. Niektóre z jego opowiadań zostały opublikowane pośmiertnie, np. Wujek Sknerus, wielka rzeka i srebrny dzwon, napisany przez Rodolfo Cimino, został wydany 22 stycznia 2002 r.
Przypisy
Kategoria:Włoscy autorzy komiksów Kategoria:Włoscy rysownicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Turynie Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 2001