Jako członek Narodowosocjalistycznego Związku Prawników załatwiał Żydom nowe tożsamości.
II wojna światowa W czerwcu 1942 znalazł się w Przemyślu w Generalnym Gubernatorstwie jako oficer Abwehry. Usiłował przeszkodzić deportacji do obozu janowskiego we Lwowie 1000 młodych Żydów, za co jego zwierzchnik mjr von Wurmb nałożył na niego areszt domowy. Następnie Battel przeciwstawił się wymierzeniu kary śmierci dwóm Żydom z Przemyśla, został też oficjalnie upomniany za zbyt serdeczny uścisk dłoni z przewodniczącym przemyskiego Judenratu Ignatzem Duldigiem. W opinii przemyskiego starosty, jak i komisarza miasta, Battel był przyjaźnie nastawiony do Żydów.
Pełnił funkcję adiutanta majora Maxa Liedtke, który od lipca 1942 był komendantem miasta Przemyśl oraz miejscowego garnizonu Wehrmachtu. 16 lipca 1942, z rozkazu okupacyjnego komisarza miasta Bernharda Giesselmanna oraz starosty Herbiga, w prawobrzeżnej części Przemyśla utworzono getto dla Żydów. Ulokowano w nim całą żydowską ludność miasta, około 18 tysięcy osób. Battel utworzył w getcie grupy pracownicze, zakłady rzemieślnicze, szwalnie i blacharnie. Kilka tysięcy Żydów weszło w skład kolumny robotniczej pracującej dla potrzeb Wehrmachtu.