Frankokracja, latynokracja (dosłownie rządy Franków, rządy łacinników) – okres panowania łacinników na terenach Cesarstwa Bizantyjskiego. Za jego początek przyjmuje się zdobycie Konstantynopola przez siły IV wyprawy krzyżowej w 1204 roku. W wyniku tych wydarzeń upadła państwowość bizantyjska, a tereny rządzone przez cesarstwo zostały podzielone między uczestników wyprawy (Partitio terrarum imperii Romaniae) i możnych greckich.
Tło historyczne Polityka i dyplomacja Za rządów pierwszego z Komnenów, Aleksego I, cesarstwo otrząsnęło się po porażkach poniesionych w walkach z Seldżukami i utracie prawie całej Azji Mniejszej. Cesarzowi temu udało się odzyskać część utraconych na rzecz Turków terenów i zażegnać widmo całkowitego upadku państwa. Za rządów jego dwóch następców, Jana II i Manuela I, rządzący reżim nie został poważnie zachwiany. Zupełnie inaczej sytuacja miała się jednak w czasie panowania późniejszych władcówMagdalino Paul, The Byzantine Empire, 1118–1204, w: „The New Cambridge Medieval History Volume 4: c.1024–c.1198”, część 2, Cambridge University Press, 2004.. Problemy były na tyle poważne że współcześni, na przykład Choniates, upatrywali w niej kary boskiej za bezbożne postępki władców.