14 listopada 1795 roku Bülow został przeniesiony do Prus Wschodnich, gdzie odbywał służbę w Batalionie Fizylierów „Stutterheim” Nr 21, należącym do 2. Wschodniopruskiej Brygady Fizylierów. W ramach niej 12 września 1797 roku objął kierownictwo nad 24. Batalionem Fizylierów. W okresie od 15 listopada do 7 grudnia 1805 roku był dowódcą Pułku Piechoty „Prinz Louis” Nr 20, po czym na jego prośbę zapewniono mu powrót do Brygady Fizylierów.
Jako pułkownik (awansowany na ten stopień 23 maja 1806 roku) Bülow wziął udział w kampanii z lat 1806–1807, gdzie pod dowództwem generała kawalerii walczył w Toruniu i Gdańsku. 5 lutego 1807 roku w czasie walk pod Pęciszewem został postrzelony w lewą rękę, co uniemożliwiło mu udział w bitwie pod Pruską Iławą. 16 maja tego roku wojska Bülowa poniosły ciężkie straty pod Krynicą Morską. Po przeniesieniu do Gdańska Bülow pracował jako brygadier w korpusie dowodzonym przez generała porucznika Gebharda Leberechta von Blüchera. W 1808 roku awansował na generała majora, a następnie, po wyjeździe do Stargardu został adiutantem Blüchera, z którym współpraca nie układała się jednakże najlepiej.