Za ten czyn Bülow 15 września 1813 roku został odznaczony Krzyżem Wielkim Krzyża Żelaznego, z kolei 11 grudnia przyznano mu Order Orła Czerwonego I klasy.
Po bitwie pod Dennewitz Bülow uczestniczył przez pewien czas w oblężeniu Wittenbergi. W październiku 1813 roku wziął udział jako dowódca liczącego 29 tysięcy żołnierzy III Korpusu Pruskiego w bitwie pod Lipskiem, do której wygrania istotnie się przyczynił. Do końca tego roku uczestniczył w uwalnianiu od francuskiej okupacji Westfalii, Holandii i Belgii.
Na początku 1814 roku działalność militarna Bülowa była podporządkowana walkom w Szampanii u boku armii śląskiej, pozostającej pod dowództwem Gebharda Leberechta von Blüchera. Po drodze zdobył twierdze La Fère i Soissons, aby w marcu wziąć udział w bitwie pod Laon. Kampania zakończyła się atakiem na Montmartre pod Paryżem. Niedługo po niej król Fryderyk Wilhelm III awansował Bülowa na generała piechoty oraz odznaczył go, 3 kwietnia 1814 roku, Orderem Orła Czarnego. 18 maja 1814 roku Bülow został jeszcze uhonorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Marii Teresy, z kolei 3 czerwca otrzymał od króla tytuł grafa (hrabiego) Dennewitz.