Książę Franciszek Józef II chciał modernizować swoje księstwo. Herzstark pokazał swoje modele członkom rodziny książęcej, ministrom i specjalistom od patentów. Rozmowy przebiegły pomyślnie, oferta była najbardziej intratna ze wszystkich. W Mauren w Liechtensteinie zbudowano fabrykę, której Herzstark był dyrektorem technicznym, mając 35% udziałów, chociaż obiecywano mu więcej.
Ostrożne szacunki specjalistów od sprzedaży wskazywały zapotrzebowanie na 10 milionów takich kalkulatorów.
Oryginalną nazwą kalkulatora miał być „Lilliput”, jednak na targach w Bazylei w 1948 r. Ramaker, przedstawicielka handlowa firmy, zauważyła, że kalkulator to „dziecko” Herzstarka, więc „kiedy ojciec jest Curtem, córka powinna być Curtą”. Wniosek o patent został złożony ponownie w USA (nr 2,525,352 z 9 stycznia 1948 r.).
Produkcję mechanicznych kalkulatorów rozpoczęto w 1948 r. w nowej firmie w Mauren „Contina” AG (założonej w 1946 r.). Wszystkie części (z wyjątkiem kilku śrubek) były produkowane ręcznie. Kalkulatory trafiły na rynek w 1949 r. i kosztowały 125 dolarów (przy drugiej wersji cena wzrosła do 175 dolarów).