thumb|John Bell, kandydat na prezydenta w 1860 roku thumb|Edward Everett, kandydat na wiceprezydenta w 1860 roku Konstytucyjna Partia Unii, także Partia Unii Konstytucyjnej () – partia polityczna istniejąca i działająca w Stanach Zjednoczonych w latach 1859–1861.
Partia Unii Konstytucyjnej zaczęła się formować, kiedy to amerykańskie partie polityczne ulegały rozłamom, wynikającym z różnic w kwestii niewolnictwa oraz grożącej secesji Południa. W Partii Republikańskiej o urząd prezydenta rywalizowali William H. Seward i Abraham Lincoln. W Partii Demokratycznej spór toczyli Stephen A. Douglas i John Cabell Breckinridge. Jeszcze przed kampanią poprzedzającą wybory prezydenckie w 1860 roku, w 1859 roku powstała Konstytucyjna Partia Unii, złożona z dawnych wigów i nic niewiedzących. Członkowie tej formacji nie zajmowali stanowiska w głównych sprawach spornych, pragnąc jedynie zachowania jedności kraju. W ich programie nie znalazło się nic na temat kwestii niewolnictwa, a ich głównym hasłem było „Konstytucja, unia stanów i egzekucja prawa”. Liczyli, że nie skupiając się na kontrowersyjnych kwestiach i podkreślając patriotyzm zyskają sympatię umiarkowanych wyborców, zarówno z Północy jak i z Południa.