Nakład Monety dziesięciohalerzowe bito na mocy ustawy z dnia 22 lipca 1922 r. o emisji dalszych drobnych monet. Wytwarzano je z mosiądzu (92% miedzi, 8% cynku), z krążków o masie 2 g (zgodnie z ustawą z kilograma surowca miało powstać 500 sztuk monet). Rozporządzeniem rządu z 15 lutego 1923 r. przewidziano, że do obiegu w formie monet o nominale 10 h zostanie wprowadzonych maksymalnie 10 mln koron, to jest 100 mln sztuk. Wzór monet oraz ich średnicę (18 mm) ustalono wydanym tego samego dnia zarządzeniem Urzędu Bankowego przy Ministerstwie Finansów. Monety te pozostawały w obiegu także po likwidacji państwa czechosłowackiego w 1939 roku. W Republice Słowackiej wycofano je z obiegu 31 stycznia 1940 r. W Protektoracie Czech i Moraw uległy demonetyzacji z dniem 30 września 1941 r., choć dopuszczono możliwość ich wymiany w placówkach pocztowych i bankowych przez kolejne dwa miesiące.
Po zakończeniu II wojny światowej monety te ponownie dopuszczono do obrotu na mocy zarządzenia Ministra Finansów z 4 lipca 1945 r. Dziesięciohalerzówki pozostawały w obiegu do końca 1947 roku.