right|thumb|200px|Soldatos de l'antiga Nationale Volksarmee d'a Republica Democratica Alemana. right|thumb|200px|Recreación historica d'una unidat d'Artillería de l'Exercito francés en 1805, mientres as Guerras napoleonicas. right|thumb|200px|Soldato de l'Imperio inca, en una choya de l'arte incaico. right|thumb|200px|M113 de l'Exercito brasilero. right|thumb|200px|Ataque d'a infantería prusiana en a batalla de Hohenfriedberg o 4 de chunio de 1745, cuadro de Carl Röchling. right|thumb|200px|Soldatos de l'Exercito chinés. right|thumb|200px|Soldatos de l'Exercito ruso. right|thumb|200px|Soldaus de l'exercito tailandés. right|thumb|200px|Soldatos de Caballería polacos a o servicio de Napoleón Bonaparte en misión de reconoixencia demientres a Guerra d'o Francés, en un cuadro de Juliusz Kossak. right|thumb|200px|Carga d'a Caballería de l'Exercito francés demientres abatalla de Friedland, en un cuadro d'Édouard Detaille. right|thumb|200px|Caballería cosaca, en un cuadro de Józef Brandt. right|thumb|200px|Tropas de l'Exercito ruso en una trinchera durant aPrimera Guerra Mundial. right|thumb|200px|Un Panzer VI Tiger d'a Wehrmacht demientres a Batalla de Normandía en a Segunda Guerra Mundial. right|thumb|200px|Emplego de bombas de napalm por l'Exercito estausunidense demientres a Guerra de Vietnam. right|thumb|200px|Exercito de guerrers de terracota en o mausoleu de l'emperador Qin Shi Huangdi. Un militar ye una persona que fa d'o servicio en as Fuerzas Armadas regulars d'un país o suyo medio de vida. Encuadrato asinas en as Fuerzas Armadas, i ocupa un puesto hierarquico, conoixito como rango u grau. Ista caracteristica diferencia a lo militar, perteneixient a una organización controlata directament por o estau, d'as fuerzas paramilitars que no se troban baixo o suyo control; o militar ye asinas identificato por bels signos distintivos externos, como o suyo uniforme y por a suya pertenencia a una unidat militar hierarquicament organizata. Cal parar cuenta que a composición d'as Fuerzas Armadas puet estar voluntaria u tamién por o sistema de leva d'entre os civils ta encorporar-los-ie temporalment.

Tamién cal diferenciar-lo d'o mercenario, qui tamién fa parte d'as Fuerzas Armadas encara que dentro d'una unidat militar privata, encara que baixo o control teorico d'o estau que la contracta, estando amás a sobén nacional d'un estau diferent a l'estau que lo contracta.

Antiparte, cal diferenciar-lo tamién d'o terrorista, un termin que fa referencia a las personas que emplegan a violencia contra as institucions estatals ta conseguir as suyas finalidaz politicas, y d'o resistent, que ye una persona que no fa parte d'una unidat militar organizata ni ye baixo o control estatal, emplegando tamién a violencia, pero que a sobén se considera que actúa ta lograr o restablimiento d'a independencia d'o suyo país, que ye ocupato militarment en forma total u parcial por una potencia forana.

Ta rematar, s'diferencia d'atras unidaz Armadas, como a Policía, en que a suya misión prencipal no ye de mantener l'orden interno d'o país, sino a protección d'as suyas mugas contra un enemigo forano.

Historicament, demientres a Prehistoria y a Edat Antiga, no existiba a fegura d'o militar en sentito estricto, estando cualsiquier miembro d'a sociedat apto ta la luita en prencipiar una guerra. Sindembargo, cuan apareixioron os grans imperios de l'Antigüidat, como l'Imperio echipciano u l'Imperio Romano, naixió a fegura d'o militar profesional, que feba d'ista actividat o suyo medio prencipal de vida y que recibib un entrenamiento militar que li permeteba d'estar un ran dencima d'o nivel en que podía plegar un ciudadán que no hese recibito dito entrenamiento. Demientres a Edat Meya, a diferencia prencipal yera entre a Caballería, formata por miembros d'a nobleza que yeran cuasi militars, y a Infantería, formata por labradors sin muita formación militar alistatos nomás que ta una campanya militar concreta. As primeras unidaz profesionals que se formoron estioron bellas unidaz d'arquers, que emplegaban un arma (l'arco) que en ixe inte yera un arma especializata. En os sieglos XVI-XVIII, se formoron ta la guerra unidaz de mercenarios, que constituiban a parte prencipal en os grans exercitos. Ista situación cambió con a Revolución francesa, quen s'estendilló a ideya de que una d'as obligacions d'o ciudadán yera la de prestar por un tiempo o suyo servicio militar, ta fer que en caso de guerra estase a punto ta fer parte de l'Exercito: apareixioron asinas as grans campanyas militars que movilizaban millons de soldatos, mandatos por grans estrategas como Napoleón Bonaparte. Durant a Primera Guerra Mundial, y encara mas demientres a Segunda Guerra Mundial, l'aplicación d'os abances tecnicos de l'industrialización a la guerra fació necesario l'adiestramiento d'os militars por una luega durada, tonando a apareixer o militar profesional, situación que actualment ye vichent en cuantos países, incluyindo-ie Espanya.

Etimolochía A parola militar provién d'o latín militarius, derivato de miles (ye decir, soldato).

Tipos de militars En resumen, un militar puet estar:

Personal contractato por un tiempo ta fer as funcions militars, con caracter voluntario. Personal de carrera, ye deir, que ha feito os estudios d'a carrera militar en una Academia militar y sirve a sobén como oficial u suboficial. Personal enrolato por o estau de forma obligatoria como un deber civico, en as ditas levas, como en o sistema que existiba en Espanya dica os anyos 1990, en que toz os ciudadans de chenero masculín pasaban una anyada (u dica dos anyadas, d'antis mas) en l'Exercito. Personal civil enrolato forzosament en caso de guerra.

Funcions d'o militar Un militar puet tener una actividat operacional en o campo de batalla, d'adiestramiento d'atros militars, de mando superior u d'oficina. A organización d'un exercito fa necesarios un mando (ta a coordinación d'as tropas) y una lochistica, components de muita importancia en as modernas Fuerzas Armadas. A sobén se charra d'«escalerón»: escalerón de mando, escalerón lochistico y escalerón operacional.

Ta os emplegos operacionals, se puet destinguir: O caballero u miembro de l'Arma de Caballería. Antes mas a caballo, o termin s'emplega dende meyatos d'o sieglo XX, alto u baixo, ta referir-se a l'arma blindata, en haber desapareixito actualment l'emplego de caballos con finalidaz belicas. O infant u miembro de l'Arma d'Infantería, qui luita a piet. O marín u miembro de l'Armada, qui luita en a mar. O infant de marina, que ye transportato por l'Armada pero que en plegar en tierra firme combate como soldato d'infantería. O piloto militar u aviador militar, miembro de l'Aviación militar, que luita en l'aire. O incheniero militar, miembro de l'Arma d'Incheniers militars. L'artillero, miembro de l'Arma d'Artillería. O paracayidista y a infantería aerotransportata, que son trasladatos por l'Aviación dica o suyo lugar de combate ta dimpués luitas como infantería.

Cal parar cuenta tamién d'atras actividaz militars, como a Intelichencia militar, adedicata a o espionache y contraespionache, ya siga en l'interior d'o propio país u en l'exterior, ta reunir informacions sobre as actividaz, tecnicas, disposición y capacidaz d'atros exercitos foranos.

A ciencia tien tamién muita importancia por o suyo uso militar, y tamién se charra asinas d'a ciencia militar, a ormino ta o desarrollo d'a tecnolochía militar.

O militar en a Historia Prehistoria En a Prehistoria, no existiba o militar como una profesión, en estar tot miembro d'una sociedat un militar en caso de conflicto, situación que continó en cuantos estaus de l'Antigüidat. Sindembargo, en os grans imperios de l'Antiguidat, en l'Antigo Echipto y en l'Imperio Romano, os militars se convertioron en uns profesionals, a lo menos en cuantas unidaz selectas.

Imperio Romano Mientres l'Imperio Romano, s'alistoron en a Lechión romana os soldatos por primera vegata como soldatos profesionals, prestando-ie os suyos servicios por una luenga durada, y recibindo formación militar ta cumplir millor con a suya misión. A prestación de servicio por os ciudadans romanos se completaba con l'alistamiento de personas que, encara que naixitas dentro d'as mugas de l'Imperio, no teneban a ciudadanía romana, que nomás adquiriban que en estar licenciatos, dimpués de 25 anyadas de servicio, convertindo-se os soldatos dimpués d'estar licenciatos en un instrumento prencipal en a politica de latinización d'as poblacions conquiestas. Sindembargo, nomás qui teneba ciudadanía romana (u latina) prestaba o suyos servicios en a Lechión, prestando servicios a resta en unidaz especials ditas auxiliars, a ormino de Caballería en as ditas Alae.

Edat Meya Demientres a Edat Meya no existiba a fegura d'o militar profesional, y en ixas envueltas lo mas amanato a un militar yeran os nobles que feban parte d'a Caballería, y que yeran decisivos en a mayor parte d'as batallas. A infantería en ixe inte yera formata nomás que por por labradors que no teneban formación militar y que s'alistaban nomás que ta una campanya militar concreta.

Sindembargo, tamién apareixioron en ixe inte dos tipos de soldatos que sí se puet considerar que yeran profesionals, toz dos mercenarios que luitaban en pagas por una soldada. D'una man, bi heba os grupos de caballers mercenarios, segundons d'a nobleza u miembros d'a chicota nobleza que buscaban por medio d'a suya participación en as guerras un botín ta incrementar os suyos recursos economicos y a suya posición social. D'atra man, os soldatos que manipulaban bella arma especializada, como l'arco u a dita artillería en ixas envueltas (ye decir, catapultas, onagres y atras armas de seche). Ixos especialistas se contractaban en o caso d'os arquers siempre con as suyas armas, y tamién se feba asinas a sobén con os especialistas en artillería, situación que se reprodució en apareixer a primera artillería tal como hue se conoix, con emplego d'a polvora.

Renaiximiento Mientres o Renaiximiento, no nomás fació a suya aparición a moderna artillería, sino que amás prencipió a existir un Exercito permanent a lo servicio d'as prencipals monarquías u reinos, que yeran os países que teneban suficients recursos economicos ta fer frent a lo suyo coste. Tamién aparicioron os ditos condottieri en a peninsula italica, formando dende o sieglo XIV unidaz militars completas que contractaban os chicoz estaus d'a peninsula ta las suyas guerras, en un sistema cuasi codificato a on no yeran frecuents as mortaleras de presoners.

Sindembargo, tamién apareixioron en Europa as guerras por de motivos relichiosos, con as mortaleras de presoners en rematar a batalla, feito que dica ixe int nomás se feba en as luitas contra os musulmans. A confrontación ideolochica, amás d'a creixencia d'o poder estatal, fació que amanixiesen en o continent os grans exercitos en campanyas cuasi permanents, fendo nomás una parada en hibierno, cuan as condicions climatolochicas feban difícil a continación d'as operacions militars. En ixas envueltas destacoron os ditos tercios de l'Exercito espanyol que luitoron en os Países Baixos espanyols contra os sublevatos protestants d'as Provincias Unitas y contra os suyos aliaus, os angleses y os franceses, amás de contra os exercitos protestants de suecos y alemans.

Sieglos XVIII y XIX