Remiro II dito lo Monche, naixiu lo 24 d'abril de 1086 y muerto en Uesca o 16 d'agosto de 1157, estió rei d'Aragón entre o 29 de setiembre de 1134 y 1157, cuan morió.
Dende que yera muit choven pasó a suya vida adedicau a la Ilesia, primero como monche en o monesterio francés de Sant Ponz de Tomeras y dimpués como abat de Sant Pero lo Viello en Uesca y, de zaguero, como bispe de Roda-Balbastro. thumb|left|100px|Signum Regis de Remiro II, a os cantos d'a cruz se veyen as letras alfa y omega. O suyo chirmán, o rei Alifonso I, fació herederas d'os suyos reinos a las órdens militars, pero dengún no quereba cumplir dito testamento y os nobles aragoneses, aplegaus en Chaca en 1134, reconoixioron a Remiro como rei. Os navarros esleyoron a García Remíriz, descendient d'a primera dinastía pamplonesa. En ixe inte Ramiro yera bispe de Roda-Balbastro, pero habió d'ocupar o trono. En noviembre plegó ta Zaragoza y i recibió lo churamento de fidelidat d'os varons d'o reino, dica que i plegó a la ciudat o rei Alifonso VII de Castiella. Encara que amás bi abió sublevacions (como en Uncastiello), Remiro consolidó la suya posición contra los navarros y los castellanos, encara que perdió lo reino de Navarra y Nachera.
Encara que no teneba experiencia politica, esclafó con exito bellas revueltas mientres o suyo reinau, que exerció nomás que tres anyos, entre 1134 y 1137.
En o reino d'Aragón i heba bels bandos nobiliarios que luitaban por adubir mayors cotas de poder y de riqueza. Ixos bandos s'enfrentoron entre éls aproveitando lo cambio de monarca. En una d'ixas letigas Remiro II cuasi perdió lo trono, por lo que habió que cubillar-se en Besalú en 1135. A la suya tornada solucionó lo problema mandando escabezar a bels nobles que heban enrestiu una caravana de musulmans en tiempo de tregua. Iste succeso dió orichen a la lechenda d'a campana de Uesca. thumb|left|250px|A Campana de Uesca. Se casó lo día 13 de noviembre de 1135 en a seu de Sant Pero de Chaca con Agnés de Piteus, una noble viuda francesa. D'iste matrimonio naixió la heredera, Peironela, lo día 29 de chunio de 1136.
Prometió a la suya filla Peironela, con un anyo d'edat, con Remón Berenguer IV, conte de Barcelona. O casorio se sinyó en Balbastro l'11 d'agosto de 1137. O 13 de noviembre d'ixa mesma anyada, Remiro II cedió a potestas d'o reino a Remón Berenguer, encara que no pas a dignidat reyal, que mantenió dica la suya muerte en 1157. Dende ixe inte don Remón, con o títol de princeps d'Aragón y conte de Barcelona, s'encargó d'os dos estaus. En o mes d'agosto de 1150 o conte Remón Berenguer y donya Peironela se casoron en Leida.
D'ista traza, Remiro cumplió la misión de salvar a monarquía.
Os suyos zaguers días don Remiro los pasó entre Sant Pero lo Viello de Uesca y Sant Úrbez de Sarrablo (Uesca). Morió en Uesca o día 16 d'agosto de 1157 y fue soterrau en a capiella de Sant Bertolomeu de Sant Pero lo Viello de Uesca.
Árbol chenealochico
Vinclos externos
Bibliografía Ana Belén Arbués y XCAR Malavida: Remiro II, o rei de campana, o monche que se concaró con o Papa. Caballers d'Exea, 2019.
Categoría:Bispes de Balbastro-Roda Categoría:Dinastía Ximena Categoría:Muertos en Uesca Categoría:Reis d'Aragón Categoría:1075 (naixencias) Categoría:1157 (muertes)