A Liga Europea d'a UEFA (UEFA Europa League en anglés) ye una competición internacional de futbol creyada por a Unión Europea d'Asociacions de Fútbol en 1971 con o nombre de Copa d'a UEFA (UEFA Cup en anglés) en reemplazo d'a Copa de Ferias, torneyo que no estió afliliado a dita confederación.

A UEFA sostiene que a UEFA Europa League —anteriorment conoixida como Copa d'a UEFA— naixió d'a Copa de Ferias. En l'anyo 1971 se disputó o zaguer campionato de Copa de Ferias, dimpués a UEFA pasó a organizar o campionato y lo reestructuró, substituindo o nombre y a competición por o de Copa UEFA, hue conoixiu como UEFA Europa League.

A Liga Europa, conoixida popularment tamién como Liga Europea, Euroliga u UEFA (a causa d'o nombre que tenió o torneyo dica o 2009), ye dende l'anyo 1999 a segunda competición internacional desarrollada prencipalment en territorio europeu con mayor prestigio dimpués d'a Liga de Campions d'a UEFA.

O ganador d'ista competición disputa a Supercopa d'Europa d'a UEFA contra o campión d'a Liga de Campions d'a UEFA d'a mesma temporada.

O campión vichent ye o FC Porteo, que conquirió o suyo zaguer titol dimpués de redotar 1-0 a o Sporting de Braga. Os clubs con mayor exito en a competición son, en orden cronolochico, a Juventus, o Inter de Milán, o Liverpool, y o Sevilla FC cadagún con 3 titols.

Formato A UEFA Europa League consiste en cuatro rondas previas a modo d'eliminatoria directa (a zaguera d'ellas considerada como ronda de play-offs) y a propia UEFA Europa League en él.

Ista fase final d'o torneyo se composa d'una fase de grupos (12 grupos de 4 equipos cadagún) en el cual cada club s'enfrentará a cadagún d'os suyos 3 rivals a doble tornada (6 chornadas) y una serie d'eliminatorias que comprenden dende os dieciseisavos de final, todas ellas a ida y tornada, fueras d'a final, que se disputará a partiu solo en un estadio designau previament por a UEFA.

En as eliminatorias directas a ida y tornada caye eliminau aquel equipo que haiga marcau menos gols dimpués d'os 180 menutos. Caso que toz dos conchuntos hesen aconseguiu o mesmo numero de tantos, aconseguiría pasar a la siguient ronda aquel que hese encaixau menos gols en o suyo feudo. Si isto no dilucidase un ganador, se chugarían una prórroga composada de dos tiempos de 15 menutos cadagún a la fin d'o partiu de tornada. Si entre os periodos extra toz dos equipos marcan o mesmo numero de gols, se tornaría a aplicar a regla d'o gol de visitant, con el cual se clasificaría ta a siguient ronda aquel equipo que chugase ixe partiu de tornada en calidat de visitante. En o supuesto que a prórroga transcorrese sin gols se recurriría, finalment a la tanda de penaltis.

Entre a fase de grupos cada victoria suma 3 puntos; cada empate, 1; y una redota, 0. Pasan a la siguient ronda os 2 primers de cada grupo (24 equipos en total), que de conchunta con os 8 tercers d'a UEFA Champions League conforman os 32 participantes d'os dieciseisavos de final. Si 2 u mas equipos contan con o mesmo numero de puntos dentro d'o mesmo grupo os siguients criterios determinan l'orden de clasificación (en orden descendent): a) Mayor numero de puntos obtenius en os partius d'o grupo chugaus entre os equipos en cuestión; b) Mayor diferencia de gols en os partius d'o grupo chugaus entre os equipos en cuestión; c) Mayor numero de gols marcaus difuera de casa en os partius d'o grupo chugaus entre os equipos en cuestión; d) Mayor diferencia de gols en toz os partius d'o grupo; y) Mayor numero de gols marcaus en toz os partius d'o grupo; f) Millor coeficient (aconseguiu a lo largo d'os zaguers 5 anyos en a Champions League y a Europa League).

Historia 1972-1979 Dende a primera edición d'o torneyo, as finals se chugaban a doble partiu; y a o torneyo plegaban os millors clasificaus d'as respectivas ligas. En 1972, a primera final d'o torneyo se dio entre dos clubs de Inglaterra. Plegaban o Tottenham y Wolverhampton Wanderers a la cita, en el partiu del cual d'ida o Tottenham aconsiguió o gol d'o triunfo a os 87 menutos d'o choque, ganando por 1-2. O trofeo l'aseguró con un empate a un gol en White Hart Lane. En o cuadro d'os spurs destacaba en ixa temporada Pat Jennings, un d'os millors chugadors d'a historia d'o club.

En 1973, o titol tornaría a estar d'os britanicos, con o Liverpool como campión d'a UEFA. Con Kevin Keegan y John Benjamin Toshack, os reds golearon a o Borussia Mönchengladbach por 3-0 en Anfield Road, encara que en a tornada perderían por 2-0 (con doblete de Jupp Heynckes), resultau suficient ta coronarse campions.

L'anyo 1974, o Feyenoord Rotterdam s'alzó con a copa dimpués de redotar a o Tottenham por 4-2 en o marcador global. a ida se desembolicó en Londres con marcador igualado a dos gols, a o que se suma o 2-0 lograu en Rotterdam. cal sinyalar que o cuadro portuario manteneba en as suyas ringleras a cualques chugadors que heban conqueriu a Copa d'Europa en 1970.

En 1975, o Mönchengladbach podió saboriar l'exito debant d'o FC Twente. O cuadro alemán empató en casa sin gols, mientres que en a tornada, Allan Simonsen y Jupp Heynckes aconsiguioron una goleada de cinco a un, que certificó o suyo primer titol europeu.

En 1976, nuevament con Toshack y Keegan en a plantilla, o Liverpool tornó a reeditar os suyos laureles continentals, redotando en casa debant d'o Club Broixas belga por 3-2. Os de Merseyside sellaron o triunfo con un empate a un gol lograu en l'Olympiastadion de Broixas.

En 1977 sería a Juventus italiana a que aconseguiría a suya primera proeza continental debant d'o Athletic Club. Os bianconeros ganoron en a ida por a minima diferencia con gol de Marco Tardelli, mientres que en o Estadio Sant Mamés os vascos s'imposoron por 2-1 (gols de Churruca y Carlos Ruiz), triunfo que estió insuficient ta aquel club conformado por chugadors d'a talla de José Ángel Iribar, Txetxu Rojo, Javier Irureta u Daniel Ruiz Bazán entre atros. Os juventinos teneban en as suyas ringleras a Dino Zoff, Claudio Gentile, Gaetano Scirea y o propio Tardelli, base d'a selección italiana que en 1982 aconseguiría a Copa Mundial de Futbol.

En 1978, o PSV Eindhoven aconsigue o titol dimpués de redotar en a final de tornada a o Sporting Club de Bastia, por 3-0. Os tantos corrioron por cuenta de Willy van de Kerkhof, Gerrie Deykers y Willy van der Kuijlen. O choque d'ida finalizaba sin gols.

En 1979, Borussia Mönchengladbach conquirió a suya segunda copa, dimpués de doblegar a o Estrela Roya de Belgrado, d'a hue extinta republica de Yugoslavia. O marcador d'ida remató empazau a un gol, mientres que a tornada se decidió por o solitario gol de penalti d'Allan Simonsen.

1980-1989 En 1980, o Mönchengladbach tornaría a una final d'una Copa UEFA, pero enfrente suyo trobó a o Eintracht Frankfurt, subcampión d'a Copa de Campions d'Europa de 1960. a ida heba finalizau con un marcador favorable ta os de Renania d'o Norte (tres gols contra dos), pero o gol de Fred Schaub ta l'Eintracht privó a o Borussia d'aconseguir repetir o triunfo.

En 1981, o sorprendent Ipswich Town, entrenau por Bobby Robson aconsiguió coronarse como campión d'a copa UEFA, goleando en Inglaterra por 3-0 a o AZ Alkmaar holandés. Os neerlandeses vencioron en o Estadio Olimpico d'Amsterdam por 4-2 en o duelgo de revancha, insuficient ta privar que os britanicos s'alzasen con a UEFA.

O IFK Göteborg, que comandado por Sven-Göran Eriksson, venció a o Hamburgo SV en toz dos duelos disputaus (1-0 en Suecia y 3-0 en Alemanya) en a final de 1982.

Al anyo siguient, o propio Eriksson plegaría a una final d'o torneyo, encara que en ista vegada lo fació con o Benfica portugués. Por desgracia, os lusitanos cayoron en a final debant d'o Anderlecht de Belchica (1-0 ta os belgas en casa y 1-1 en Lisboa).

En 1984, con Enzo Scifo, Morten Olsen y Frank Vercauteren, l'Anderlecht tornó a disputar a final, pero ista vegada no podió frent a o Tottenham anglés. Manimenos que en toz dos partius empataron a un gol, a tanda de penaltis decidiría a consecución d'o trofeo. O 4-3 en os lanzamientos favoreixió a os spurs, gracias a os fallos d'Olsen y Arnór Gudjonsen.

Toz dos anyos siguients (1985 y 1986), o dominio d'a competición recaló en o Real Madrid, que se convertiba asinas en o primer equipo en ganar dos anyos seguius a Copa d'a UEFA. En 1985, con Manuel Sanchìs, Chendo, Míchel, José Antonio Camacho y l'archentino Jorge Valdano, entre atros, conqueriría o titol dimpués de redotar a o Videoton de Hongría dimpués de golear por 3-0 en tierras orientals, encara que en o Santiago Bernabéu cayerían por 1-0. a temporada posterior, d'a man d'o celebre delantero mexicano Hugo Sánchez repitioron l'exito dimpués de ganar-le a o FC Colonia alemán.

En 1987, l'IFK Göteborg conquirió por segunda vegada o torneyo dimpués de ganar a o Dundee United escocés. Istos zaguers plegoron a la final dimpués d'eliminar a o FC Barcelona en cuartos de final, y en semifinals a l'ex-campión Borussia Mönchengladbach.

En 1988, o Bayer Leverkusen se proclamaría campión dimpués de plegar a la tanda de penaltis debant d'o Espanyol de Barcelona, formau por Ernesto Valverde y Pichi Alonso entre atros, y con Javier Clemente como entrenador. a ida heba acabau con triunfo perico por 3-0, mesmo resultau que aconsiguió o club alemán en o duelgo de tornada en Leverkusen. a serie de lanzamientos de penalti finalizó con marcador de 3-2, favorable ta os germanos, dimpués d'os fallos de Santiago Urquiaga, Manuel Zúñiga y Sebastián Losada.

En 1989, con l'archentino Diego Maradona y os brasileros Alemãu y Careca como figuras, o Napoli se fació con o campionato dimpués de vencer a o VfB Stuttgart. Un 2-1 en Nápoles y un dramatico empate a tres gols en o Neckarsatdion estioron suficients ta que l'equipo celeste s'imposase a o conchunto alemán.

1990-1999 O dominio italiano en a Copa UEFA continaría dos anyos mas, con a Juventus FC y o Inter de Milán. Os de Piamonte ganoron en 1990 en una final netament italiana, debant d'a Fiorentina por 3-1, con presencia de Stefano Tacconi en a portería, Rui Barros en o mediocampo y Salvatore Schillaci y Pierluigi Casiraghi en a delantera. a tornada acabaría con empate sin gols en Avellino, o estadio de Florencia se trobaba sancionado y s'habió de recurir a la ciudat campana.

Al anyo siguient, l'Internazionale enamplaría o dominio italiano con o suyo triunfo sobre a Roma, en unatra final transalpina. O cuadro nerazurro teneba en as suyas ringleras a Walter Zenga, Giuseppe Bergomi (solo campión d'a copa d'a UEFA en tres ocasions con un mesmo club) y os alemans campions d'o mundo de 1990 Lothar Matthäus y Andreas Brehme. En Milán, os interistas ganoron por 2-0, y en a tornada os romanos vencioron por un gol a zero.

En 1992, unatro equipo italiano plegaría a la final: o Torino FC. Manimenos, os turineses solament aconsiguioron empatar en casa debant d'o Ajax Amsterdam a dos gols, resultau que se manteneba inamovible en o marcador global, la cual cosa permitiba a os holandeses aconseguir a copa.

Juventus tornaría a reverdecer os laureles l'anyo siguient debant d'o Borussia Dortmund, en una final que o cuadro bianconero ganó en toz dos partius (1-3 en Alemanya y un contundent 3-0 en o Delle Alpi).

En 1994, l'Inter de Milán tornaría a conquerir o titol con un doble 1-0 debant d'o SV Casino Salzburgo (actual Ret Bull Salzburgo).

O Parma se convertiría en o nuevo campión en 1995, dimpués de vencer en o Stadio Ennio Tardini por un gol a zero a la Juventus. a revancha se chugó de forma curiosa en Milán, que remató con un empate a un gol.

En 1996, o Bayern Múnich se consagró con a corona dimpués de redotar a o Girondins de Bordeaux, club francés que teneba en as suyas ringleras a chugadors como os futuros campions d'o mundo Bixente Lizarazu y o ganador d'un Balón d'oro Zinedine Zidane. En Alemanya ganó por 2-0, y en o Parc-Lescure fació lo mesmo, ista vegada con un 3-1.