O pasau imperfecto d'indicativo en francés se fa servir pa indicar una acción verbal pasada pero vista en la suya durada, ye dicir, en una unidat de tiempo que no ha rematau, sin importar cuan encomenzó ni cuan remató. Se fa servir pa describir situacions pasadas. O pasau imperfecto francés se forma con as desinencias -ais, -ais, -ait, -ions, -iez, -aient sobre a radiz.
Persona 1ª Conchugación 1ª Sing. Chantais 2ª Sing. Chantais 3ª Sing. Chantait 1ª Plur. Chantions 2ª Plur. Chantiez 3ª Plur. Chantaient
En francés antigo as terminacions d'o imperfecto d'a primera conchugación yeran -óe, -óes, -óe, -iiens, -iiéz, -óent, derivadas d'as terminacions en -ABA- d'o imperfecto d'a primera conchugación latina. En francés meyo estas terminacions fuoron sustuitas por las que resultoron d'a evolución d'as terminacions d'imperfecto en -ĒBA- d'a segunda conchugación latina Heinrich Lausberg: Lingüistica romanica. Tomo II morfología. Editorial Gredos, pp 282-283..
As terminacions actuals -ait y -aient estioron -oit y -oient en francés antigo, que ye a forma regular d'acuerdo con a lei fonetica d'a fonetica d'o francés Ē > oi en silaba libre (CRĒDERE > croire). En francés meyo ya existiban as formas actuals -ait y -aient, manimenos en o sieglo XVIII s'escribiban cuasi siempre como -oit y -oient. S'interpreta que a causa d'esta transformación fonetica ye paralela a la evolución d'a preposición avuec > avec con desaparición d'a vocal u dezaga de consonant labial Heinrich Lausberg: Lingüistica romanica. Tomo I fonetica Editorial Gredos. pp 225-226..
Irregularidaz En o caso d'os verbos irregulars a radiz d'o pasau imperfecto coincide con a d'as primera y segunda Personas en plural d'o present d'indicativo.
Persona 1ª Conchugación 1ª Sing. Pouvais 2ª Sing. Pouvais 3ª Sing. Pouvait 1ª Plur. Pouvions 2ª Plur. Pouviez 3ª Plur. Pouvaient
Esto fa que os verbos remataus en -ier y en -yer d'a primera conchugación francesa presenten formas en -ii- u -yi-
Os verbos remataus en -ier en francés (étudier, remercier, oublier, apprecier) son relacionaus con beluns d'os verbos remataus en -iar no frequentativos en aragonés (estudiar, apreciar).
Persona 1ª Conchugación 1ª Sing. Étudiais 2ª Sing. Étudiais 3ª Sing. Étudiait 1ª Plur. Étudiions 2ª Plur. Étudiiez 3ª Plur. Étudiaient
Os verbos remataus en -yer en francés (payer, employer) son relacionaus con beluns d'os verbos remataus en -gar en aragonés (pagar, emplegar).
Persona 1ª Conchugación 1ª Sing. Payais 2ª Sing. Payais 3ª Sing. Payait 1ª Plur. Payions 2ª Plur. Payiez 3ª Plur. Payaient
Usos Bi ha diferents usos d'o pasau imperfecto d'indicativo: describir o pasau, indicar habitos repetitivos, fer part d'oracions condicionals u como expresión d'educación en peticions.
L'uso d'o pasau imperfecto con valor de tiempo se diferencia d'o pasau perfecto composau en que este zaguero da una duración definida de l'acción y o imperfecto la da indefinida, sin poder saber-se cuan ha encomenzau u cuan ha rematau. O pasau perfecto composau resume l'acción mientres que o pasau imperfecto la describe, y por ixo se fa servir pa evocar as acordanzas. Cabe esperar trobar o imperfecto con parolas como avant, autrefois, quand, à cette époque-là, dans ce temps-là y pendant que: Avant de vivre à Saragosse, j'habitais à Barcelone et je faisais de la voile. Patrick Guédon, Sylvie Poisson-Quinton: La grammaire du français. Editions Maison des Langues, 2016. pp 38-39.
Pa describir una situación pasada sin indicar ni un encomenzamiento ni una fin precisos: Avant, Saragosse s'appelait Salduie.
Os habitos, constumbres u repeticions en o pasau s'expresan con o imperfecto: J'allait à l'école à pied. Yo iba a la escuela a piet.
A part d'os usos pasaus o imperfecto d'indicativo se fa servir o imperfecto d'indicativo en oracions condicionals hipoteticas ocupando o puesto que en atras luengas neolatinas corresponde a lo pasau imperfecto de subchuntivo: Si j'étais riche je ferais le tour du monde. "Si fuese rico faría a vuelta a lo mundo".
Un uso pareixiu ye o d'explicar una acción que s'habría puesto producir: Merci de m'avoir réveillé, madame! Une minute de plus et je ratais ma station de métro!.
Referencias
Bibliografía Gramática francesa. Larousse Editorial, S.A, 2000. Jesús Cantera y Eugenio de Vicente: Gramática francesa. Editorial Cátedra, S.A., 1999. Jacky Girardet, Jean-Marie Cridlig: Panorama Plus 1 Méthode de français. Santillana-Clé International, 1996. Jacqueline Picoche y Jean-Claude Rolland: Dictionnaire étymologique du français. Dictionnaires Le Robert, 2009. ISBN 2849024244, 9782849024249. Ludivine Glaud, Yves Loiseau, Elise Merlet: Grammaire essentielle du françáis. B1. Les Éditions Didier, 2015. Maïa Grégoire, Odile Thiévenaz: Grammaire progressive du français. Clé International, 2002. Élodie Heu: Le nouvel édito. Niveau B1. Les Éditions Didier, 2012.
Categoría:Tiempos verbals en francés