O modo imperativo en o francés espresa ordens u prohibicions Gramática francesa. Larousse Editorial, S.A, 2000, p 137-138..

En francés bi ha un imperativo present, como en as atras luengas neolatinas, y un imperativo pasau que se fa servir pa una orden u prohibición que s'ha de cumplir en o futuro.

Imperativo present

L'imperativo present amuestra formas pareixidas a las d'o present d'indicativo. No tiene que tres personas: a segunda d'o singular, a primera d'o plural y la segunda d'o plural. En as atras personas se fa servir o present de subchuntivo.

En a primera conchugación a segunda persona d'o singular no presenta a -s final d'o morfema, de no estar debant d'una particla pronomino-adverbial en u y: Mange!. Manges-en!.

Os verbos pronominals o pronombre se posa dezaga d'o verbo en a forma afirmativa pero debant en a forma negativa: Lève-toi. Ne te lève pas.

Imperativo pasau

O imperativo pasau ye una forma composada que presenta un verbo auxiliar avoir u être seguiu d'un participio pasau. Ayons fini les devoirs à 7 h 00. Soyez partis à midi.

Referencias

Bibliografía Gramática francesa. Larousse Editorial, S.A, 2000. Jesús Cantera y Eugenio de Vicente: Gramática francesa. Editorial Cátedra, S.A., 1999. Jacky Girardet y Jean-Marie Cridlig: Panorama Plus 1 Méthode de français. Santillana-Clé International, 1996. Jacqueline Picoche y Jean-Claude Rolland: Dictionnaire étymologique du français. Dictionnaires Le Robert, 2009. ISBN 2849024244, 9782849024249. Ludivine Glaud, Yves Loiseau y Elise Merlet: Grammaire essentielle du françáis. B1. Les Éditions Didier, 2015. Maïa Grégoire y Odile Thiévenaz: Grammaire progressive du français. Clé International, 2002.