Melilla La Nueva u Ixample de Melilla ye l'ampliación d'a ciudat espanyola de Melilla surchida a partir d'o sieglo XIX, pero especialment en o sieglo XX. "Modernismo y Art Decó en la arquitectura de Melilla". Antonio Bravo Nieto. Ediciones Bellaterra-UNED Melilla. Badalona 2008 .
Historia Dende zaguerías d'o sieglo XIX prencipió un periodo d'esplandor en Melilla que cheneró una ciudat moderna, estando dimpués de Barcelona a ciudat espanyola con mayor representación d'arte modernista, asinas como a mayor representación d'o modernismo en Africa.
Existen mas de mil edificios catalogaus que fan parti d'o conchunto historico artistico d'a ciudat de Melilla, un Bien d'Intrés Cultural y que se troban repartius por l'ixample central y por os suyos barrios.
Muitos d'éls son prochectos d'un arquitecto d'a Escuela de Barcelona fincau en Melilla, Enrique Nieto y Nieto, que produció una muit ampla obra modernista, como seguidor de l'arquitecto Lluis Domènech i Montaner. Destacan os suyos edificios modernistas florals. Atros autors modernistas en Melilla estioron Emilio Alzugaray Goicoechea y Tomás Moreno Lázaro. En os anyos 1930, l'Art déco prendió en l'arquitectura de Melilla, y arquitectos como Francisco Hernanz Martínez u Lorenzo Ros Costa realizoron espectaculars edificios en os barrios d'a ciudat. "Enrique Nieto en Melilla: La ciudad proyectada". Salvador Gallego Aranda. Editorial Universidad de Granada (eug). Granada, 1996. ISBN 9788433822611 Antonio Bravo Nieto: La construcción de una ciudad europea en el contexto norteafricano. Arquitectos e ingenieros en la Melilla Contemporánea, Ciudad Autónoma de Melilla Consejería de Cultura, Educación, Juventud y Deporte. Universidad de Málaga-SEYER, 1996. . p.661. Cap. VI. La ciudad de Melilla y sus autores, Diccionario biográfico de arquitectos e ingenieros (finales del siglo XIX y primera mitad del XX). Antonio Bravo Nieto. SEYER. Malaga, 1997. . Pach. 174-175. Enrique Nieto: un paseo por su arquitectura. Salvador Gallego Aranda. Fundación Melilla Ciudad Monumental-Atrio Melilla, 2010. Pach. 84-87. "Melilla Guía Turística". Mª del Carmen Lechado Granados, Julia Melero Pascual, Gustavo Cabanillas Gutiérrez, Karima Amar Salat, Ana Atencia Andreu, Dunia Mimón Bouzbib. Galland Books, 2015. p. 75. . Guía de Melilla. Antonio Bravo Nieto. León, 2002. EDITORIAL EVERGRAFICAS S.L. p. 69. . "Guía del Modernismo en Melilla". Antonio Bravo Nieto, Marcelo Bendahán. MAESTRO BOOKS, 2008.
Fuertes exteriors
Son un conchunto de fortificacions, fuertes no connectaus entre éls y a prou distancia uns d'atros, construyius en a segunda metat d'o sieglo XIX en un estilo neomedieval pro mas chocant que menazador, plenizo d'una polideza que en cualques casos, en estar pintaus de vivas colors, como o narancha, fan ixuplidar a suya función defensiva, pareixendo mas elementos de chuegos y diversión que estructuras defensivas.
Son construyius con piedra d'a zona pa os muros y ladriellos pa os arcos y as vueltas, con tecnicas de fortificación obsoletas, incapables de fer frent a la artillería moderna, pos as cabilas rifenyas, l'enemigo d'o que heban d'esfender Melilla no contaban con artillería.
Historicismos
Cuasi toz éls son edificios publicos y espacios de cultos. Destacan a ilesia d'o Sagrau Corazón de Chesús (1911-1918), a capiella d'o Hespital d'a Cruz Roya, actual parroquia de Sant Francisco Chabier (1926-1927), a capiella d'o Cristo Rei (1939-1941), a plaza de toros (1946-1947), a capiella castrense (1920-1923), a capiella de Sant Chuan Baptista (1927), l'antigo Colechio d'o Buen Consello, a parroquia d'a Medalla Miraglosa, a casa de Joaquín Burillo, l'edificio Gaselec y a casa de José Alcaine Díaz (1949). I hai edificios d'estilo neoarabe como a mesquita d'o Buen Alcuerdo (1927) u a mesquita Central, l'amanada fuent d'o Bombillo, a casa de Yamín Benarroch que alberga a sinoga Or Zaruah, asinas como atros edificios publicos, hotels como o Gran Hotel Reina Victoria, actual casa d'os Cristals, centros socials como o Casino Militar, o Centro Cultural d'os Exercitos y hespitals como l'edificio de l'antiga Escuela d'Artes y Oficios Artisticos.
Eclecticismos
La eclecticista ye unatra arquitectura basada en mezclar elementos, alternando-los y incrementando a ornamentación, con mayor riqueza de forcha y aparición de cornisas voladas, destacando Droctoveo Castañón con a casa de Carmen Balaca y a siede d'a Companyía d'o Norte Africano y de José d'a Gándara, o Grupo Escuelas Mixtas, actual siede d'a Consellería d'Economía y Hicienda d'a Ciudat Autonoma de Melilla, l'edificio Metropol, l'edificio de l'Autoridat Portuaria de Melilla y o mercau d'o Poligono.
Modernismo
Enrique Nieto
Ye l'introductor d'o modernismo en Melilla. Encara que lo que millor define l'arquitectura melillense ye o modernismo, una verdadera continación d'o rococó, con una riquisma ornamentación, d'infinitas y suchestivas formas y variadas colors.
Destacan a Casa de Manuel Buxedas Aupi (1910-1911), a Casa d'Antonio Baena Gómez (1910), Muebles La Reconquista (Circa 1910), a desapareixida Casa Basilio Paraíso (1910-1912), a Casa de José Guardiola (1910), o Casino Espanyol (1911), os edificios de Cheneral Prim, 22 y Sor Goyo, 6 (1911), a Casa de José Mascaró Rafols y Julia Iturralde (1911), a Casa de Baños (1912-1913), l'antiga redacción d'El Telegrama del Rif (1912-1913), a Cambra Oficial de Comercio, Industria y Navegación (1913-1914) con o trío de l'antigo Economato Militar, denominau popularment Casa Tortosa (1914-1915), os antigos grans almagacens La Reconquista (1915-1917) y a Casa David J. Melul (1915-1917), a flor y nata d'o modernismo floral lo emplega en a Casa de J. Barciela, a Casa Meliveo (1920), a Casa de José Zea y Manuel Alvadalejo, os components d'a manzana d'a Concordia, a Casa de Miguel Gómez Morales (1927-1928), a Casa de Lázaro Torres (1928-1929), l'amanada Casa de Juan Montes Hoyo, denominada popularment Casa La Pilarica (1928-1929), Casa d'a viuda d'Antonio Ibancos, l'antigo Banco de Bilbao, a Casa de José Guardiola, a Casa de Vicente Martínez (1931-1932), a Casa de Juan Florido Santos y Lázaro Torres García (1928-1929), a Casa de José García Álvaro, mas conoixida como Casa El Acueducto (1928-1930), os almagacens Juan Montes Hoyo, o Teatro Kursaal (1930) y o Teatro-Cine Perelló (1926-1932)
Emilio Alzugaray
L'incheniero militar Emilio Alzugaray creya una obra muit academica, con detalles animals. Ye autor d'a Casa de Julia Alcalde, tamién denominada Casa d'os Elefants (1913), a Casa de las Fieras(1914), a Casa de Salomón Cohen (1915), a Dirección Territorial d'Educación (1915), o Colechio d'os Chirmans d'as Escuelas Cristianas, actual Colechio La Salle El Carmen, (1916-1918), a Casa de Julián Argos, a Casa de José Morely 1916-1917), a Casa de Francisco Bueno (1917), a Casa d'a Viuda de Samuel Salama (1916) y a Casa de Argos (1916).
Art decó
A suya obra culmen ye o Monumental Cinema Sport (1930-1932).
Enrique Nieto
Fa un art decó zigzaguiant, prou cercano a o modernismo, con obras como o Palacio de l'Asemblea (1932), a Casa d'Enrique Nieto (1930-1932), a Casa Carcaño (1934-1935), a Casa de Jacques EskEnazi Aguilerun (1936-1938), a Consellería Adchunta a la Presidencia (1943-1944), o Chalet Ben Jeloun (1943), a Casa de Josefa Botella Segarra (1935-1936), a Casa de Rafael Rico Albert(1935), o Mercau del Real (1932-1940) , l'annexo d'o Monumental Cinema Sport (1935-1936) y l'edificio Royo (1935-1936), asinas como una variant d'o esgrafiau, que o suyo maximo exponent estió a Casa d'Ahmed Ben Taleb, (1933) y l'aerodinamico edificio situau en a carrera Villegas, 7.
Francisco Hernanz D'atra man, Francisco Hernanz que realizó obras zigzaguiants como a Casa de Jacinto García Marfil, (1932), desarrolló l'art decó aerodinamico, de linias sobrias y sin cuasi bella decoración, como a Casa de Luis Raya (1935), a Casa d'Abraham Benatar, a Casa de Bertila Seoane y a Casa Parres.
Racionalismo Prou sobrio, con decoracions cheometricas con obras como l'edificio d'o Banco d'Espanya (Melilla), o edificio de Correus de Melilla y a casa de Amrram J. Wahnony.
Arquitectura industrial Tamién existe una arquitectura industrial, con o Mercau de Fierro d'o Mantelete y o conchunto d'a central electrica, o puent, o viaducto, os depositos y o cargadero de mineral de fierro d'a Companyía Espanyola de Minas d'o Rif.
Arquitectura moderna
Fosal Municipal d'a Purisma Concepción
Ye o prencipal fosal d'a ciudat. Se troba situau en a Plaza del Cementerio, a la fin d'a Cañada del Agua. S'empecipió a construyir en 1890, baixo prochecto d'o comandant d'incheniers Eligio Suza y contrata de Manuel Fernández, fendo-se a devantadera l'1 de chinero de 1892, estando bendeciu por o vicario Juan Verdejo.
O primer calavre que recibió sepultura en él estió o de Francisco López López, un nino de cuatre meses d'edat. "Historia de Melilla a través de sus calles y barrios". Asociación de Estudios Melillenses, 1997.
Elementos escultoricos Destacar tamién elementos escultoricos, como os erichius pa commemorar a os herois d'as campanyas en Marruecos, entre os que ye o Molimento a los Herois de Taxdirt (1910) y o Molimento a os Herois y Martirs d'as Campanyas (1927-1931), os d'o rechimen franquista, como o Molimento a los Herois d'Espanya (1941) u la Estatua d'o Comandant d'a Lechión Francisco Franco u atros contemporanios, Homenache a o Modernismo Melillense, Molimento a Pedro de Estopiñán y Virués, Reloch Solar, Encuentros u Homenache a Fernando Arrabal.
Plazas Existen a Plaza d'Espanya, a Plaza Menéndez Pelayo, y a Plaza Comandante Benítez.
Parques Parque Hernández
Ye o parque mas important de Melilla, fue realizau en 1902 con forma de trapecio seguntes disenyo de l'incheniero Vicente García del Campo y ye emplazau en a Plaza d'Espanya.
Parque Lobera
Recibe o nombre d'o suyo fundador Cándido Lobera Girela, que estando president d'a Chunta de Arbitrios, creyó este parque pa privar a construcción de barracas en o suyo terreno.
Parque Forestal Juan Carlos I Rei
Parque Agustín Jerez
Referencias
Categoría:Melilla