Iste articlo ye sobre o pueblo mozarabe. Ta atros emplegos se veiga mozarabe (desambigación).

Os mozarabes (de l'arabe musta`rab مستعرب, "arabizato") yeran os cristianos que viviban en os reinos musulmans d'a Peninsula Iberica mientres a Edat Meya. Os suyos descendients no se convirtioron a lo Islam, encara que adoptoron elementos d'a luenga y cultura arabes. A lo principio charraban o romance autoctono. A mayor parti d'os mozarabes yeran catolicos romanos y prauticaban o rito mozarabe u hispano-visigotico.

Existiban poblacions importants de mozarabes en as ciudaz musulmanas mas grans d'a peninsula, principalment en Toledo, Cordoba, Saraqusta y Sevilla.

Luenga

Os mozarabes d'os primers sieglos de presencia musulmana charraban o romance local, dito mozarabe u romanico-andalusí, compartito con os muladís (hispanorromans y visigodos convertitos a la relichión musulmana), y os chudieus autoctonos. Con o tiempo estos grupos etnoconfesionals fuoron prenendo l'arabe, primero como luenga de cultura y dimpués como luenga de comunicación cotidiana.

Eixemplo d'o mozarabe d'o sieglo X. Mozarabe: Yâ tú uemme dolge

fente mib

de nohte

in non si non keris

irey-me tib

gari-me a ob

legar-teAragonés: O mío

sinyor Ibrahim,

o tú, hombre dulce!

viene ta yo de nueit.

Si no, si no

quiers,

iré ta tu,

dime a on trobar-te.Castellano: Mi señor Ibrahim,

¡oh tú, hombre dulce!

ven a mí

por la noche.

Si no, si no quisieres,

iré a ti,

dime dónde

encontrarte.Chudeocastellano: Mio sinyor Ibrahim, Ay vos!, hombre dulse! venite a mi de noche. Si non, si non keres, ire a vos, decime onde toparte.Gallego-Portugués: Meu señor Ibrahim,

oh ti/tu, home doce!

ven a min

de noite.

Se non, se non quixeres,

ireime a ti,

dime onde

te encontro.Catalán: Mon senyor Ibrahim,

oh tu, home dolç!

Vine a mi

de nit.

Si no, si no vols,

aniré a tu,

digues-me (dis-me) on

et trobo/e.Latin: O domine mi Ibrahim,

o tu, homo dulcis!

Veni mihi

nocte.

Si non, si non vis,

ibo tibi,

dic mihi ubi

te inveniam.

Referencias

*