O sufixo -menta ye una fosilización d'o plural neutro d'o sufixo latín -MENTUM, David A. Pharies: Diccionario Etimológico de Los Sufijos Españoles: Y de Otros Elementos Finales Volumen 25 de Biblioteca románica hispánica. Editorial Gredos, S.A., 2002. ISBN 8424923391, 9788424923396 pp 403-405. que por vía patrimonial da en aragonés o sufixo -miento. Por o suyo orichen como plural significa "conchunto de". Ista terminación s'aplica por un regular nomás que a cosas y no pas a personas u animals como pasa con atras terminacions que exprisan colectividat, como -amen y -umen.
Eixemplos:
Chilamenta, estato que muita chent chila. Ferramenta, o conchunto de "ferramientas". Grenyamenta, pelambrera Uesamenta, o conchunto de uesos. Trucamenta, o conchunto de trucos. Cerramenta, melena.
Referencias
Bibliografía F. Blas Gabarda. Os sufixos -amen, -umen y -menta en chistabín ta expresión de coleutibidá. II Trobada d'Estudios y Rechiras arredol de l'aragonés. Instituto de Estudios Altoaragoneses. Uesca, 1999. David A. Pharies: Diccionario Etimológico de Los Sufijos Españoles: Y de Otros Elementos Finales Volumen 25 de Biblioteca románica hispánica. Editorial Gredos, S.A., 2002. ISBN 8424923391, 9788424923396. A. Ballarín: Diccionario del Benasqués, Zaragoza, 2ª ed (1978). J.A. Saura: Elementos de fonética y morfosintaxis benasquesas, Zaragoza, Gara d'Edizions-Institución Fernando el Católico (2003).
Menta